Late Night Blues

Standaard

policecar

De nacht was al diep ingevallen toen wij, na een gezellig etentje met vrienden, in de wagen stapten. Boss aan het stuur, de man heeft al lang geen vertrouwen meer in mijn rijkunsten. De weg naar het dorp is door werkzaamheden afgesloten, wij moeten om langs een onverlicht slingerbaantje in de heuvels. Ik hou van deze omweg, die ik liefkozend mijn “Romantische Straße” noem. Bij klaarlichte dag is het uitzicht er schitterend, het dorp in de diepte, je hoofd bijna in de wolken, de diepe rust van een eenzame weg, enkel omgeven door lange rijen ruisende olijfbomen.

Bij het zien van blauwe zwaailichten in de verte gaan wij even rechtop zitten. Staat daar zowaar politie in dit helledonkere niemandsland? Boss sist tussen zijn tanden.

Stay in the car“.

Why?”

You’re pissed.

Ik ben diep verontwaardigd en klap dicht. Hoewel ik het nodige vocht tot mij heb genomen – hydrateren is een noodzaak voor oldtimers als ik –  en de raki trouwens stellig met water was aangelengd, voel ik mij zo fris als een zijdehoentje met volle wimpers en weet ik precies wie, wat, waar, waarom, wanneer en hoe.

De jonge agent stapt op ons toe, ik ben zwaar onder de indruk van de enorme revolver die onder de riem op zijn buik hangt, wetende hoe graag Kretenzers met wapens zwaaien als het hen even tegenzit. Hij daarentegen is niet in het minst gehinderd door het feit dat geen van ons beiden zijn autogordel om heeft.

Good evening, Sir. Are you tourists?”

No Sir, we live here“.

You live here? In winter too?!?” Het gaat er bij Grieken moeilijk in, dat je het in je hoofd kan halen hier op vrijwillige basis te overwinteren.

Op zijn vraag duik ik in het handschoenenvak om het autodocumentenmapje boven te halen. Hierzo, het inschrijvingsbewijs. En hier het keuringsbewijs. Verder nog iets?

Your driver’s license, please“.

Boss rukt het mapje uit mijn handen, woelt als een bezetene in elk vakje, hoewel hij zeker weet dat zijn rijbewijs er NIET in steekt.

I’m afraid I can’t find it, Sir“. Flauw glimlachje rond de mondhoeken van de agent. Hij probeert verder.

Car insurance?” Boss friemelt opnieuw, peu nerveux nu. Het betalingsbewijs van de verzekering zit niet in het mapje. Geen erg hoor, de agent haalt lachend, bijna samenzweerderig, zijn schouders op en zal even gauw een en ander op zijn boordcomputer checken.

Als hij terugkeert, is zijn opluchting welhaast groter dan de onze. Inmiddels is de andere agent er ook komen bij staan en kwekken die drie er vrolijk op los, amicale Boss het luidst. Ik vrees dat hij hun zo meteen gaat vragen om vriendjes te worden op Facebook.

De volgende ochtend, terwijl ik nog steeds boos volhard in mijn “silent treatment“, hoor ik Boss  in zijn office driftig allerlei laden opentrekken en weer sluiten. Triomfantelijk haalt hij uiteindelijk zijn rijbewijs boven.

Het is net een maand geleden VERVALLEN.

Etcetera op vrijdag

Standaard

lakkosmural1 Het buurtopknapproject dat Boss en enkele getrouwen met veel enthousiasme en weinig centen hebben opgezet, kent een steeds grotere weerklank. Menig kunstenaar wenst immers eeuwige roem te verwerven met het aanbrengen van zijn intens beleefde cultuur op een muur. Hier legt een Atheens artiest de laatste hand aan zijn meest recente werk. Het is een ware opluchting dat het stadsbestuur de verf betaalt.

sundayshopping Het IMF, de Poltergeist van elke Griek, eist nu dat alle winkels elke zondag open blijven, en dan het liefst met onmiddellijke ingang. Goed voor de concurrentiepositie, vindt het Fonds. Bij de vraag wie dan die winkels op zondag zal bezoeken als je geen cent te makken hebt, heeft Zijne Alwetendheid niet stilgestaan. Bonden en winkelpersoneel behoorlijk boos, dat spreekt. (De foto heb ik onbeschaamd van Boss gepikt).

etc091216 In Rethymno namen de stadsarbeiders het niet zo nauw bij de aanleg van een nieuwe asfaltlaag en de hilariteit op het eiland was ongewoon groot. Het inspireerde een leukerd tot dit tafereeltje.

061216 Ons dorpskerkje, toegewijd aan de H. Nikolaos, bleek op 6 december wel erg klein uitgevallen voor de vele gelovigen. Na de plechtigheid, die een paar uren duurt, werden vele broden gezegend, in stukken gebroken en uitgedeeld. Brood, geen geschenken alhier.

img_6606Ik ontdekte een nieuwe trend in het stadsbeeld : het bankwokken.

 

her2016 Hier zat u natuurlijk op te wachten. Er is een lichte verbetering merkbaar bij de huidige kerstverlichting in de winkelstraten. Het Stadsbestuur van Heraklion wenst u een Zalig Kerstfeest! Zet ‘m op!

Etcetera op vrijdag

Standaard

snow2016 Wij hebben de maand van feestelijke warmte ingezet met een koudefront. En jullie meteen de loef afgestoken, want op Kreta is de eerste sneeuw gevallen.

etcetera0212 Met het oog op de feestdagen en de traditionele turkey, heeft Boss bij de Britse winkel zijn voorraad ingeslagen. Meteen ook de enige keer per jaar dat hij achter de kookpotten verdwijnt.

lakkosavond Om de hoek in Heraklion is de 150ste Wall of Kindness geïnstalleerd. De vrolijk beschilderde houten bordjes zijn voorzien van haken, waar men een plastic zak met voedsel of kleding voor de behoeftigen van de stad kan achterlaten. De bordjes worden met veel zorg geschilderd door een ruim 80-jarige inwoonster van de stad.

fidel

Het zat er aan te komen dat de Grieken, nooit verlegen om een grap, ook een zekere Fidel met de nodige luister naar zijn laatste rustplaats hebben begeleid.

kazani

Terwijl de vrouwen een hartig potje koken van alle denkbare grassen, kruiden, bonen en granen, de jaarlijkse polysporia, stoken de mannen de nieuwe lading raki, hier tsikoudia genoemd. Deze gebeurtenis gaat uiteraard gepaard met veel eten en drinken. Het alcoholgehalte van deze pittige drank is ongeveer 36 graden. Dat de Kretenzers het niet zo nauw nemen met het aantal graden wordt duidelijk als je op 100 meter afstand al tipsy wordt van de geur.

xmasdecoration2015 Na het débâcle van de kerstverlichting 2015, die ijlings werd verwijderd nadat de flater zelfs in The Sun was verschenen, kijken wij reikhalzend uit naar de verlichting die het stadsbestuur van Heraklion nu voor ons in petto heeft…

Met Dank Aan Mijn Bank

Standaard

bank Toen het de haaien van mijn Griekse bank duidelijk werd dat je wel een volslagen idioot moest zijn om nog maar 1 eurocent op je rekening te storten, kregen zij het lumineuze idee het online bankieren in te voeren. Het was niet voor iedereen weggelegd. Als je dan al beschikte over een pc, en de enorme meevaller ook enkele uren per dag internetverbinding te hebben, kon je persoonlijk een aanvraag indienen. Stapel formulieren invullen, bewijzen voorleggen, een week wachten op goedkeuring.

Vanzelfsprekend werkte het systeem niet, of nauwelijks, een maandenlange ergernis waar de telefoonmaatschappij dan wel blij om was. Vandaag liggen de kinderziekten al een poos achter ons en kan je al enterend je facturen en je geld kwijt. Dat kost je dan wel 2 euro per overschrijving. Niet genoeg, volgens de haaien.

Want wie denkt dat hij nu, dank zij het internet,  vrolijk fluitend de ellenlange rijen in het bankkantoor kan vermijden, is een onverbeterlijke schlemiel. Met regelmatige tussenpozen wordt namelijk – en opzettelijk – het systeem platgelegd, zodat je wel verplicht bent het kantoor binnen te stappen, voorzien van je factuur en de nodige centen.

Volg mij even mee. Ik leg ter betaling een factuur en 200 euro op de toonbank.

Sorry, mevrouw, maar dit gaat niet.

Hoezo gaat dit niet?”

U moet het geld op uw rekening storten. Ik kan dit wel even voor u doen. Kostprijs 2 euro.

Vooruit dan. Kan ik nu a.u.b. deze rekening betalen?”

Jazeker, ik haal het bedrag van je rekening. Kostprijs 2 euro. En ga nu meteen je factuur betalen. Kostprijs 2 euro.”

Ik vervloek mijn bank nu nog meer dan ik al deed. Sta ik me daar warempel belachelijk te maken en 6 euro te betalen voor een verrichting? Terwijl zij in hun vuistje lachen? Terwijl die graaiers godbetert nu bovendien een taks voorstellen op het pinnen van je eigen poen? Kleftes!

Etcetera op vrijdag

Standaard

women

Wat is het toch heerlijk als je een paar hemelse (of zijn het duivelse?) Vlaamse vriendinnen in de buurt hebt, waar je een sloot koffie mee kan slurpen en eindeloos klessebessen!

laatstewandeling

Het mag niet, maar het is sterker dan mezelf. Ik lach me nog steeds te pletter met die hoogbejaarde, maar stikkedode bisschop die processiegewijs in zijn dorp werd rondgedragen. Een mens vindt het niet uit.

                      cha_241115

Ik vraag me nog altijd af waarom die schattige meisjes van de parfumerie-afdeling van het grootwarenhuis het steeds op mij gemunt hebben.

caught

Het avondje-uit met Grollandse vrienden was alweer van een memorabele soort. Eten, drinken en lachen geblazen, je kent dat. Tot je in het holst van de nacht naar huis rijdt en op een godverlaten helsdonkere bergwegel een politie-patrouille op je nek krijgt.

  kyabis

Terug naar Heraklion en naar onze favoriete eetstek vlakbij huis. Je kijkt er gewoon in de potten wat er die dag te bikken valt. Het heeft een paar weken geduurd voor wij in de gaten kregen dat dit eigenlijk een communistisch hol is. Leuk gewoon.

coffee23

Driewerf helaas, ook hier wordt het kouder. Dus zal ik Boss een nog warmer hart toedragen. Ook jullie wens ik veel warmte toe.

A Penny For Your Thoughts

Standaard

tallman

Het is een overlevingsmechanisme. Als je – je van geen kwaad bewust – in de Carrefour plots een halve Beanstalk Bob boven “Groenten & Fruit” ziet uittorenen, dan laat je illico  je karretje achter en spurt halsoverkop de supermarkt uit. Elke alhier neergestreken Brit kent deze strategie.

Krijgt Beanstalk Bob je als eerste in de gaten, dan gilt hij je naam zo luid door de drukke winkelgangen, dat elke sterveling zich verschrikt naar je toedraait, vrezend dat je Eerste Hulp nodig hebt. Ontsnappen is dan uit den boze, je moet en zal op onaangepaste toonhoogte ondergaan hoe pleased hij is je te zien, onherroepelijk gevolgd door een plastische beschrijving  van zijn esbattementen met mede-landgenoten.

In zijn schaduw staat steevast zijn Penny, een blond opdondertje dat zo ongeveer tot zijn middel reikt. Je wordt zowaar weemoedig bij zoveel ogenschijnlijk introverte onzichtbaarheid. Nooit zegt zij een woord, want dat neemt hij haar meteen af. Schuw, onooglijk, afhankelijk en engelengeduldig  wacht zij tot haren Bob beslist zijn weg langs wet wipes en Heinz Baked Beans verder te zetten.

Tot Bob op een avond, net als hij in bed wou springen, er naast viel. Morsdood. Het bericht ging als een schokgolf door de gemeenschap. Wat moet die arme Penny nu zonder hem beginnen? Hoe moet het arme schaap nu overleven? Wat moet de sukkel met dat grote huis? No way dat de stakker het in haar eentje op Kreta kan redden. Surely zal haar zoon, die in Engeland woont, haar na de begrafenis opladen en liefdevol in zijn huis opnemen. Of in een care home onderbrengen desnoods.

Zes maanden later. Ik zit bij “Gregorys”aan het enige tafeltje dat niet door studenten is  opgeëist. Een imposante vrouw, zo weggelopen uit Eastenders, vraagt me of zij met haar vriendin en haar sausage roll aan mijn tafeltje kan plaatsnemen. Ik herken de vriendin meteen : Penny!  Stralend, haartjes in de plooi, brons in het gezicht, blikwaardige cleavage. Voor het eerst hoor ik haar stem als zij honderduit vertelt hoe het haar is vergaan na het schielijk verscheiden van haar luidruchtige Bob. Ik vind een vrouwtje dat haar mannetje heeft gestaan bij de hele poespas die je enkel van een doodlopende en takswaanzinnige Griekse administratie kan verwachten.  Zij incasseerde de spaarcenten en de levensverzekering, zette het huis op haar naam, verkocht de wagen aan een Hollander, die er geen graten in zag dat de kar niet verzekerd was, en verbroederde met buurvrouw Madam Eastender, die er evenmin van wakker lag om haar overal heen te brengen en zich op haar kosten vol te stoppen met romige soezen en krokante snacks.

Over enkele weken vertrekt Penny op vakantie, bij haar zoon. Voor een drietal maanden, rond Pasen is ze waarschijnlijk terug. Ik wed dat hij en aanverwanten, met Kerst in het zicht, Mummy met de nodige égards zullen behandelen.

Etcetera op vrijdag

Link
moonoverheraklion

De supermaan over Heraklion was adembenemend. De naam van de fotograaf vond ik niet terug. De paar bewolkte foto’s die ik en passant maakte wilt u beslist niet zien.

img_6572

Op de terugweg naar ons dorp, bleek de toegangsweg volledig afgesloten. Geen verwittiging of zo. Dan maar via de bergwegel naar huis.

img_6570

’s Morgens je ogen openen en dit zien. Het blijft een aangename, steeds wisselende  verrassing.

toomanycats

Minder verrassend is het toenemend aantal zwerfkatten (en honden) in het dorp. Het woekerende probleem wordt via plaatselijke neuteringsprogramma’s aangepakt, maar levert slechts een beperkt resultaat op. Er staat een boete van 30.000 euro op het doden van een dier. Vorige week werd een bejaarde boer veroordeeld tot een boete van 480.000 euro en 2 jaar + 3 maanden voorwaardelijk, hij had in zijn buurt maar liefst 16 katten vergiftigd.

ikteo

Opgewekt naar de auto-inspectie. De koffie stond klaar! Dank zij een waardevolle tip van Menck, zit ik weer gebeiteld.

 

 

buren

De olijvenoogst valt dit jaar dik tegen door het gebrek aan regen sinds april, maar mijn dorpsgenoten houden er de moed in.