A Penny For Your Thoughts

Standaard

tallman

Het is een overlevingsmechanisme. Als je – je van geen kwaad bewust – in de Carrefour plots een halve Beanstalk Bob boven “Groenten & Fruit” ziet uittorenen, dan laat je illico  je karretje achter en spurt halsoverkop de supermarkt uit. Elke alhier neergestreken Brit kent deze strategie.

Krijgt Beanstalk Bob je als eerste in de gaten, dan gilt hij je naam zo luid door de drukke winkelgangen, dat elke sterveling zich verschrikt naar je toedraait, vrezend dat je Eerste Hulp nodig hebt. Ontsnappen is dan uit den boze, je moet en zal op onaangepaste toonhoogte ondergaan hoe pleased hij is je te zien, onherroepelijk gevolgd door een plastische beschrijving  van zijn esbattementen met mede-landgenoten.

In zijn schaduw staat steevast zijn Penny, een blond opdondertje dat zo ongeveer tot zijn middel reikt. Je wordt zowaar weemoedig bij zoveel ogenschijnlijk introverte onzichtbaarheid. Nooit zegt zij een woord, want dat neemt hij haar meteen af. Schuw, onooglijk, afhankelijk en engelengeduldig  wacht zij tot haren Bob beslist zijn weg langs wet wipes en Heinz Baked Beans verder te zetten.

Tot Bob op een avond, net als hij in bed wou springen, er naast viel. Morsdood. Het bericht ging als een schokgolf door de gemeenschap. Wat moet die arme Penny nu zonder hem beginnen? Hoe moet het arme schaap nu overleven? Wat moet de sukkel met dat grote huis? No way dat de stakker het in haar eentje op Kreta kan redden. Surely zal haar zoon, die in Engeland woont, haar na de begrafenis opladen en liefdevol in zijn huis opnemen. Of in een care home onderbrengen desnoods.

Zes maanden later. Ik zit bij “Gregorys”aan het enige tafeltje dat niet door studenten is  opgeëist. Een imposante vrouw, zo weggelopen uit Eastenders, vraagt me of zij met haar vriendin en haar sausage roll aan mijn tafeltje kan plaatsnemen. Ik herken de vriendin meteen : Penny!  Stralend, haartjes in de plooi, brons in het gezicht, blikwaardige cleavage. Voor het eerst hoor ik haar stem als zij honderduit vertelt hoe het haar is vergaan na het schielijk verscheiden van haar luidruchtige Bob. Ik vind een vrouwtje dat haar mannetje heeft gestaan bij de hele poespas die je enkel van een doodlopende en takswaanzinnige Griekse administratie kan verwachten.  Zij incasseerde de spaarcenten en de levensverzekering, zette het huis op haar naam, verkocht de wagen aan een Hollander, die er geen graten in zag dat de kar niet verzekerd was, en verbroederde met buurvrouw Madam Eastender, die er evenmin van wakker lag om haar overal heen te brengen en zich op haar kosten vol te stoppen met romige soezen en krokante snacks.

Over enkele weken vertrekt Penny op vakantie, bij haar zoon. Voor een drietal maanden, rond Pasen is ze waarschijnlijk terug. Ik wed dat hij en aanverwanten, met Kerst in het zicht, Mummy met de nodige égards zullen behandelen.

Advertenties

Speak Dutch Days

Standaard

001

Op de terugweg van de luchthaven, waar ik haar in een rolstoel heb neergeploft, niet omdat zij dat zo wil, maar omdat zij dan een voorrangsbehandeling krijgt tijdens haar vlucht naar Nederland, overloop ik in gedachten alle redenen waarom ik zo hoog oploop met, en zo dol ben op, mijn Grollandse vriendin.

Enkele jaren geleden zag ik haar voor het eerst, tijdens de Griekse les, waar wij beiden meteen doorhadden dat de vrijwillige leraar er niets van bakte en wij nog minder. Zij had als rolstoelpatiënte en in haar uppie  zowat half Europa afgereisd in een brommobiel, aangepast aan haar handicap, en landde uiteindelijk op Kreta, waar zij hoopte de progressie van haar ziekte te vertragen. Wat haar uiteindelijk ook lukte, met grenzeloze bewondering heb ik haar zien evolueren tot een vrolijk fuivend sirtaki-dansend fenomeen.

Wij bleven onafscheidelijk, ook toen zij zo’n 20 kilometer verderop naar haar opgeknapte cottage-aan-zee verhuisde en wij wekelijks halverwege voor een bakje koffie afspraken en de volgende dag ei zo na als vermist werden opgegeven. Nergens zal je op dit eiland nog zo’n stel veel te blonde, inordinately chaotic old bags aantreffen, beweert Boss, die onze uitgelaten attitude met lede ogen aanziet.

Waar wij echter compleet extatisch van worden, is het spreken en horen van onze eigen taal. Niks is bevrijdender dan je in je eigen taal eens goed los te laten, je eigen klanken te proeven, je enige ware stem te horen in een omgeving waar je je dagdagelijks met het Engels of het Grieks moet behelpen. Kolossaal grandioos, ik zeg het je.

Volgende week is zij er weer, bijgevuld met oerhollandse verhalen en hongerig naar haar stekje aan het strand. Espresso met bougatsa, gekkerd? Such fun!

Een lepeltje geluk

Standaard

soup

Er zal welhaast geen blogje voorbijkomen, waarin niet rechtstreeks of onrechtstreeks een flardje geluk met je gedeeld wordt. Men droomt ervan, men verlangt ernaar, men zoekt ernaar, men ontdekt het, men grijpt het, men ervaart het. En men verkondigt het.

Voor Prinses op de Kikkererwt, een alleenstaande jonge moeder, schuilt het geluk in een litertje soep. Veel litertjes soep eigenlijk, want zo’n honderd liter wil zij graag biologisch voor ons brouwen om zichzelf en haar kindertjes, na een hectisch en pijnlijk jaar, een midweekje  boerderijvakantie te kunnen veroorloven. En zij wil met haar actie meteen ook andere hulpbehoevenden een steuntje geven.

Klik op de link om de details te kennen, spring op haar soepkar of geef er een ferme duw aan.

Bezorg Prinses, en jezelf, een stukje hoop en voldoening vandaag. Want ook dat is geluk. Dank!