Het Kaartje

Standaard

IMG_7167

God en Klein Pierke weten het al onnoemelijk vele jaren, en ondanks mijn jaarlijkse januaribeloftes van beterschap en mijn nu wel diepgeworteld berouw, lukt het mij niet binnen een redelijke termijn een deftig, zij het dan kort, antwoord te verzinnen op brieven en berichten die mij liefdevol (what else?) bereiken. Mijn gemiddelde antwoordspanne moet nu welhaast acht maanden bedragen.

Maar als ik lees, dat er ergens zo’n jonge kerel hevig lijdt onder zijn chemobehandeling en zijn bezorgde vader vraagt hem als oppeppertje een kaartje toe te sturen, dan likt het vuur aan mijn achterste. Ik diep het meest zonnige Griekse tafereeltje uit mijn lade op, schrijf mijn boodschap aan de jongen en trek met mijn kaartje richting postkantoor.

Dat ik in het kantoor haast onder de voet gelopen word door de massa, daar kijk ik niet eens meer van op. Ik neem een ticket aan de automaat, neem er nog twee, en leg deze bovenop het apparaat, als toemaatje voor gehaaide nakomers. Ik heb het nummer 274 en zie op het scherm dat de loketdames langzaam de nummers 251 en 252 bedienen.

In tegenstelling tot de verantwoordelijken, die zich als in beton gegoten achter hun computerscherm verbergen, draaft onze postmeester door het lokaal, baant zich armenzwaaiend een weg – want hij is nogal klein van stuk – wenst mij een goedemorgen,  haalt een onschuldige jongeling uit zijn stoel en beveelt mij daar plaats te nemen. De hele zaal kijkt op, ik maak me zo klein mogelijk, zak onderuit in de stoel, kaartje in mijn ene hand, “solitaire“-spelletje in de andere.

Net als ik aan de eerste hint toe ben, daagt de postmeester weer op aan het einde van mijn rij. Met wenkend wijsvingertje. Is dat naar mij? Ik krimp nog meer in mijn stoel. “Come with me“. Ik voel wel 30 blikken in de rug als ik achter hem aan drentel. “Just that one card?” Ik knik en voel mij meteen schuldig. Had ik nu maar een hele resem kerstkaartjes geschreven. “One for Ollandia?” “Yes, please“. Hij komt aanzetten met een leuke zegel. “90 cents“.  Het voelt aan als de genadeslag. Nu moet ik spitsroeden lopen voor een armzalige 90 cent. “And this is my card for you, happy Christmas“. Hij duwt het (bovenstaand) kaartje van de Griekse Post in mijn handen.

De uitdrukking op mijn gezicht moet ab fab geweest zijn, toen ik mijn rug naar hem toekeerde en de uitgang opzocht. Iedereen lachte.

Advertenties

10 gedachtes over “Het Kaartje

  1. elsjeveth

    wat een feestelijke manier om je kerstwens over te dragen aan tante Griekse post. Je goede wensen krijgen zo een extra dimensie.
    Goed 2018 gewenst. Ga in het nieuwe jaar weer genieten van je schrijfsels

  2. Niet alleen in die verloren gegane jaren, maar ook nu nog zijn de Grieken ons in denken en doen oneindig ver vooruit. En jij – Darling Bofkont – mag daar zomaar getuige van zijn. Fijne feestdagen, Babette!!

    • Auw. Dat ik dit moet horen van de lieverd, die al sinds de oertijd op mijn beloofde bericht wacht. Maar het komt, schat, het komt 😉 Ik wens je rustige kerstdagen toe en veel hoopgevend nieuws in het nieuwe jaar xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s