Voltooid Verleden Tijd

Standaard

VVTZou het kunnen dat je me nog niet vergeten bent?

Ik ga ervan uit dat dit een retorische vraag is.

Ondertekend : “je echte vriend“.

Duidelijk post factum. Wij wisselen al een paar lichtjaren geen acute levenstekenen meer uit. En duidelijk te zelfverzekerd hoog gegrepen. William is helemaal geen vriend van me.

Een per omgaande repliek in de trant van “Goed gegokt, man! Ik ben je inderdaad vergeten!” lijkt me al helemaal een misdaad tegen de menselijkheid.

Ik geef er dan ook de voorkeur aan zijn twijfels en mijn geheugen geen verdere voedingsbodem te geven. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd, weet u.

Maar zijn aide-mémoire werkt feilloos. Dag op dag twee maanden nadien een ditmaal directe en zo mogelijk nog ingrijpendere vraag.

“Hoe kan het dat ik nog steeds verliefd ben op jou?

Nog zoiets. Daar vraag je me wat. Weet ik veel.

Noch de intieme natuur noch de ogenschijnlijke evidentie van deze vaststelling lijken mij van aard om er onmiddellijk op in te gaan. Trouwens, u weet, ik heb wel andere katten te geselen.

Ik-geef-een-man-slechts-één-kans. Het is ooit mijn credo geweest, nu mijn fatwa. En eigenlijk heeft William geboft. Hij kreeg er bij hoge uitzondering twee. Ik laat ook al eens een steek vallen.

Omdat het wel van meetaf goed snor zat tussen ons beidjes. En de daaropvolgende zomer ook. Enkel hoogstandjes. Vooral culinaire.

William is dan ook een echte klassebak. Een man van de wereld, zoals je ze nog maar zelden tegen het mondaine lijf loopt. Het soort dat jij interessant genoeg vindt om er je kinderen een weekend aan toe te vertrouwen. Hij is bijzonder, hij heeft alles, hij kan alles, hij weet alles, de natuur en het leven hebben hem uitzonderlijk verwend.

Over William kan ik dus enkel in de overtreffende trap schrijven. Dit valt mij niet moeilijk, over iemand waar je niet van houdt schrijf je immers altijd wat je graag wil geloven.

Moeilijker viel het mij, een onvermoede en ongemeen geniepige frustratielading van dit superlatievenpakhuis over me heen te krijgen en te verteren toen een afspraakje onverwacht niet door kon gaan.

Hier zou het verhaal dan ook eindigen. Ware het niet dat William ook een volhouder is. Met meer geduld met, dan verstand van, vrouwen. En meer vragen stelt dan antwoorden verwacht. En een feilloze aide-mémoire heeft.

Ik wist nochtans dat het fijnste barstje elk glas uiteindelijk doet versplinteren. Wij bleven beiden nog zo’n twee weken op onze rem staan. Waarna ons verhaal dan ook voorgoed omviel.

Op zijn wildvreemde vraag “hoe het kan?” heb ik William – voor ik het vergeet – duidelijk gemaakt waarom het nu zeker niet meer kan. Hij is danig geschrokken. “Je zal heimwee hebben“, weet hij. “Maar ik zal op je rechterschouder zitten om je te steunen en kracht te geven. Met veel liefde zal ik het doen” voegt hij er nog aan toe. Ondertekend : “je lieve vriend”.

Met nog wat bijkomende druk op mijn schouders ben ik nu niet bepaald opgezet.

William heeft werkelijk àlles, weet u. Onbeantwoorde liefde en eenzaamheid incluis.

24 gedachtes over “Voltooid Verleden Tijd

  1. Die William, ben je een man van de wereld, krijg je niet de gewenste belangstelling. Af en toe even met je rechterschouder onder de afzuigkap gaan staan😉
    Die foto erbij maakt je verhaal af!

  2. elsjeveth

    tsjonge dat is mooi neergepend. De William die je alles geeft, zelfs inspiratie voor en schitterend stukje proza. Heerlijk om heel af en toe over iemand te mijmeren ondanks je stevige ontkenning hiervan🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s