Family Guy

Standaard

Londono

It’s that time of the year again dat Boss diep terneergedrukt rondschuifelt als een abandoned shelter pet. En driemaal in twee weken Love Actually kijken kan zijn melancholie enkel maar naar een hoger niveau tillen.

“I really need to see my babies, Babette!”

Zijn babies, dat zijn zijn zonen, beiden inmiddels onherroepelijk naar de 50 kruipend. Baby 1 in the UK heeft zo zijn eigen reserves als hij het aangekondigd bezoek aan de telefoon hoort. “We cannot put you up, Dad”. Ik zit bijna stuk als ik Boss hoor verzekeren dat er in Brighton ook wel hotels zijn en dat hij – als het effe kan – graag diens derde echtgenote wil ontmoeten, want hij was toch wel wat disappointed his son’s wedding via Facebook te moeten vernemen.

Baby 2 in een Speciale Administratieve Regio van de Volksrepubliek China “zou het nog even bekijken of hij een paar dagen Londen in zijn agenda kon prikken“. Onnodig te vermelden dat the arrogant twat niets meer van zich liet horen.

Boss is er de man niet naar om ook maar iets aan zijn planning te wijzigen, ergo meeting de plaatsvervangende Brother 3 would do just fine.

Het was een uitzonderlijk zonnige dag als ik de opgefleurde light traveller naar Heraklion Airport bracht, veilig voorzien van een dikke jas en zijn Long John’s. “Of ik het wel zou redden, een week zonder hem?” vroeg hij zich af. Ik verzekerde hem dat 51 weken met hem mij een grotere challenge leek.

Brother 3 was een tegenvaller. Niet alleen arriveerde hij te laat op de afspraak (“so rude, Babette!“) en probeerde Sugar Daddy-gewijs de waitress te versieren (“so embarrassing, Babette!“), hij presteerde het bovendien het gesprek te openen met “Hi Bro, can you lend me £10,000?”

Even opwindend was het langverwachte weerzien met Baby 1, die hij (samen met vrouwtje 3) in zijn nu wel ijskoude, natte armen kon sluiten en meegenieten van de roast beef with caramelised onion gravy die zij zo welwillend voor haar versbakken schoonpa had klaargemaakt en al evengoed koud was. “Did you make your will yet, Dad?” was ook niet bepaald het eerste wat hij wou horen, vond Boss achteraf.

Het was echter de Christmas Shopping in London en het struinen langs de musea en de hem zo bekende straten en winkels die hem de festive fun bezorgden waar hij zo naar uitgekeken had.

Zwaar verkouden en al even zwaar beladen vond ik Boss in de Heraklion Arrivals terug. Happy.

Het is alweer een week nu dat ik verse lakens, geneesmiddelen, ontbijten, boeken, geprefereerde gerechten, slipjes, sapjes en snacks aansleep. “You’re such a sweet lady, Babette“.  Misschien moet ik hem nu maar eens vragen hoe het precies zit met zijn testament.