Go ahead, make my day!

Standaard

Afbeelding

Het is mij nu wel duidelijk, dat het aantal kerstmissen en verjaardagen, die mij nog te beurt zullen vallen, merkwaardig lager zal liggen dan deze die ik achter de rug heb. Opmerkelijk is ook, dat het aantal geschenken, waar de Boss bij zulke gelegenheden komt mee aandraven – en die ik overigens wel heb verdiend – dezelfde trend volgt. Bovendien iets trager.

Ik ben een agenda-mens. Zonder agenda voel ik me naakt. Twee op mijn desktop, twee ernaast en drie in mijn handtas. En twee schriften waarin ik alles noteer omdat die agenda’s te klein zijn. Ik droomde dus niet alleen van een grote agenda, ik zei het ook luidop. In elk geval toch luid genoeg om de Boss te verwittigen, dat dit voor Kerstmis het uitgelezen geschenk zou zijn voor a woman who has everything. Op 27 december (!) zou hij er eens werk van maken. En dan heb je om de hoek, op 7 minuten 30 seconden wandelen van zijn kunsttempel (minder zelfs als je loopt) zo’n prachtige papierhandel. Maar neen, diezelfde agenda moest bij John Lewis in Londen besteld worden met £7,50 verzendkosten erbovenop. Dat dit op een disaster uit zou draaien, had ik kunnen voorspellen. De lazy bones hadden voor de verzending een beroep gedaan op de minder uitstekende diensten van een koerierbedrijf, waarvan ik de naam niet zal noemen, maar het begint met A. En laat dit nu net het bedrijf zijn, waar de Boss van oudsher een sterk doorleefde haatverhouding mee heeft, of althans met de dame die in Hersonissos de telefoon hanteert. Zes geanimeerde gesprekken later, haar resolute weigering om het pakketje door-to-door af te leveren, en het pakketje werd naar de afzender teruggestuurd. Volgden drie weken van knarsetandend bellen met het bedrijf en versturen van dreigmails. Met de Boss valt op zo’n momenten niet te lachen. Weken windstilte, want het pakketje was opnieuw verstuurd en men zou de verzendingskosten even herbekijken, Sir.

“Would you mind stopping by at A. when you’re in town, sweetie, the diary should be here by now” vroeg hij begin maart, toen ik vertrekkensklaar stond voor mijn boodschappenronde. Ik vond de deur van het kantoor hermetisch gesloten.

9 maart. Een man van A. belt. Ik vermoed dat de trillende telefoondame zwaar onder de prozac zit na haar veelvuldige aanvaringen met de Boss. “Of wij het pakketje kunnen ophalen op de oude vliegbasis in Gournes? Want helemaal tot ons bergdorp rijdt hij niet“. Ik geef de Boss ditmaal geen kans om nog maar eens te jeremiëren over zijn door-to-door en rij naar de afgesproken plaats, vastberaden om met mijn kerstgeschenk terug te komen of de Boss zijn hersens in te slaan. Als ik de bestelwagen aan zie komen, werp ik er mij bijna bovenop, grits het pakje uit de man zijn handen, teken zelfs niet voor ontvangst en zet het op een lopen.

Het is een kleintje. Zoals de andere drie in mijn handtas.

Zaterdag ga ik even wandelen, over een dik kwartiertje ben ik terug.

23 gedachtes over “Go ahead, make my day!

  1. Ik dacht dat dergelijke mensen (vrouwen) zo’n beetje waren uitgestorven, maar hear, hear! Godzijdank gaat mijn Man regelmatig naar het buitenland, en omdat ik hem altijd vriendelijk verzoek (lees: sommeer) om met een cadeautje thuis te komen, en hij (noch ik) weet wat, wordt het altijd een Moleskine🙂 En het is net als met tassen: je hebt er nooit genoeg van!
    Groetjes kakel

  2. Wondelgijn

    Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb geloof ik wel zo’n 7 Moleskine in mijn tas zitten! In alle soorten en maten, voor verschillende doelen…. Erg hè??

  3. Heerlijk herkenbaar, van agenda’s kun je er nooit genoeg
    hebben, hier gaat het van generatie op generatie het belang.
    Stapels hebben we er al bewaard! Ze zijn het allemaal waard ;-))
    Heerlijk verhaal weer, blijf blij worden van jou schrijfstijl!

  4. Plato

    Dame Doormat, u kunt deze te kleine agenda natuurlijk ook aan de Boss teruggeven en opmerken dat een grootste vrouw ook een grootste agenda verdient en dat u niet amused bent met die kleine kleinood en dat u verwacht dat het grotere exemplaar onverwijld ter plekke wordt aangeschaft zodat u zich aan good old England en zijn verzendmethoden niet meer hoeft te storen. Ook niet aan A.
    Probeer het eens. Zelfs de Krim-oorlog dreigt met een sisser af te lopen. Ook the Boss zal van je verzoek krimpen en er mompelend aan voldoen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s