To the moon and back

Standaard

005

 

Het was haar oprecht verrukte glimlach van herkenning die mij deed vermoeden dat zij de verkeerde voor zich had. Ik kon mij de dame niet meer herinneren. Als je elke wintermaand minstens één bazaar ten voordele van harige viervoeters op een beleefd bemeten drafje bezoekt,  hou je bewust de opslagcapaciteit van je geheugen uitermate beperkt. Ik schitter terug. “Hi dear, so nice to see you!”  “Again” laat ik voorzichtigheidshalve achterwege, met “dear” kan ik alle kanten uit. Ik hoor dat zij noch tot de Engelse, noch tot de Nederlandse incrowd, die deze caritatieve tafelactiviteiten doorgaans organiseert, behoort en wij ons beiden opgelucht kunnen beperken tot het bekijken en betasten van de tientallen vruchten van haar ongetwijfeld remarkabele huisvlijt die zij op haar tafeltje heeft uitgestald. Ik moet hier gewoon iets kopen. Met gehaakte oorhangers zie ik mezelf niet over de straat lopen, een vuistgroot gebreid hart zal ik niet op mijn borst spelden en roze babysokjes bezorgen mij nog steeds naweeën. Wat nu?

In een hoekje zie ik plots twee kopjes in een valentijnsjasje staan en die vertederen mij wel. Boss zal ze ongetwijfeld awful vinden, mijn kop eraf als dat jasje de koffie warm zal houden, zeker weten dat je na elke teug de pluisjes van je lippen mag plukken, maar that’s it.

Ik heb de kopjes goed zichtbaar en uitdagend op een rekje gezet. Ik geef ze nog één week om eraf te tuimelen.

50 gedachtes over “To the moon and back

  1. Plato

    Ik weet niet of juist dat opvalt, Dame Doormat, maar ik constateer dat u met uw onnavolgbaar schrijftalent, tot ongeveer 1 blogje per maand komt. En, niet geteisterd door enige behoefte aan bewijsvoering, dacht ik: dan zij in het dagelijks leven vast heel erg onderhorig aan de Boss en houdt haar pen in bedwang.

    Iets zegt mij dat mijn stukje niet klopt. Maar ja, iets anders zegt mij dat ik dit zo op moet schrijven. Maar wat die ietsen toch in mijn hoofd doen, dat w…. ik ga dat volgende stukje lezen. Dat lijkt me veel beter.

    • Ik pleit schuldig verzuim, Plato, maar dan wel met de verzachtende omstandigheid dat ik het heel erg druk heb, wat op zich natuurlijk geen valabel excuus is. Ik overweeg dan ook sterk bijdragen onder de titel “In Zeven Haasten”🙂

  2. Bovenste plank materiaal!
    Jammer dat je de valbescherming er af hebt gehaald.
    Nu heb je bij vallen toch de kans dat er scherven ontstaan ….

    Ik drink graag koffie in een stevige mok.

    Vriendelijke groet,

  3. Plato

    Ik vind die kopjesjasjes wel wat hebben. Ze zouden the boss moeten vertederen. DD houdt van mij, kijk maar, zou hij moeten mompelen. Maar zo te lezen kan hij zijn gevoelens niet kwijt of hij is ze in de loop der tijd kwijtgeraakt. Maar neem van mij aan: ze staan leuk. Nooit wegdoen en zeker niet die kopjes stuk laten vallen. Die kunnen er ook niets aan doen tenslotte.

  4. Zijt ge nu een goed mens (door vrijwillig zoiets foeilijks te kopen) of een slecht mens (door het hier eveneens vrijwillig in ’t belachelijke te trekken). Ik ben er nog niet uit.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s