Dromos kakos!

Standaard

De boss beweert, dat ik een amazing ability heb to attract weirdo’s. Hij kan het weten.

Oktober 2009. Opgewekt zingend en zwevend op een wolk van nauwelijks beheersbare vrijheid, ben ik op de terugweg van Heraklion naar Sitia, toch algauw een rit van dik twee uren. Het zou me dus niet verbazen, dat er langs de baan wel ergens een zonderling figuur op een lift staat te wachten.

Zij staat daar dus te wachten. Aan de bushalte, op de bus die niet komt.

In tegenstelling tot de lifters, die ik al eens pleeg een eind verder te brengen, staat zij niet wild met haar duimen, een Jumbo-boodschappentas of een benzinevulfles radeloos in de lucht te zwaaien, neen, zij staat en wacht, een dozijn plastic tassen aan haar voeten, een sjaaltje over het hoofd en wel drie pulls en jassen om haar uitdijend lijf gespannen. Dit valt mij op, het is vandaag bepaald een warme, nazomerse dag.
Nieuwsgierig geworden, stop ik een eindje verder om haar op te pikken, ik weet intussen dat dergelijke onverwachte ontmoetingen variëren van hoogst bizar tot hoogst vermakelijk en wat gezelschap kan de bochtige rit door de heuvels enkel maar opfleuren.

De gevulde dame en dito zakken nemen plaats vooraan, no way dat zij die in de kofferruimte wil achterlaten. Ochi, ochi. Zij spreekt enkel Grieks en stoort er zich duidelijk niet aan dat ik maar één woord per dertig uitgebrachte versta.
Een uur later zijn wij zover, dat ik géén toeriste ben, géén Duitse, de Belgische wegen zoveel beter zijn dan de Kretenzische, en wij beiden in Sitia wonen.

Giatros, gilt ze, als ik haar duidelijk wil maken wat ik doe. Grieken verslijten je algauw voor een dokter als zij niet begrijpen wat je bezigheid is. Ochi, ochi! Ik haast mij om dit met klem te ontkennen, want na een blik op haar diverse lagen bovenkleding en gezien haar nu toch wel  opgewonden staat, schat ik de kans hoog in, dat ik haar zo meteen mond-op-mond zal moeten beademen. Te meer, hoe zeg je nu in aanvaardbaar Grieks dat je je dagen in ledigheid slijt? De enige zinnen, die ik met enig gemak kan aframmelen, is het Weesgegroet in het Oud-Grieks.

Zij zet zich aan het schrijven, op stukjes papier die zij uit een krant scheurt. Vreemd vind ik dit, het is welhaast onmogelijk in de auto om het even wat neer te pennen als je zwaartepunt zich om de twintig meter in een bocht verlegt. Telkens een kapel of een kerkje in haar vizier opduikt, slaat zij driftig een kruis.

Ik heb inmiddels mijn snelheid al danig aangepast, wat zoveel wil zeggen als dat ik niet om de haverklap uit de bocht vlieg. Toch slaat zij, zowat een kwartiertje voor aankomst, plots in een kramp.” Siga, siga“, roept zij (rustig,rustig), “dromos kakos” (slechte weg). Zij slaat nu verwoed het ene kruis na het andere, in paniek en oeverloos herhalend dat de dromos kakos is. Geen nieuw gegeven, die weg heeft er sinds mensenheugenis nooit goed bij gelegen.

Bij haar huis aangekomen, wordt zij kalm en start haar normale conversatie opnieuw. Ik meen hieruit op te maken dat zij mij mordicus in haar huis wil uitnodigen om mij te bedanken voor de (veilige) rit.

Geen dank, hoor – ik voel mij nu als het paard dat zijn stal heeft geroken – en geen tijd, hoor, ik moet nog een en ander in huis halen voor sluitingstijd, vertel ik haar, zij het met niet zoveel woorden.

Natuurlijk verstaat zij mij niet, dringt aan. Ik haal er, bijna wanhopig nu, een koppeltje voorbijlopende Grieken bij, met enige noties van courant Engels, die er haar kunnen van overtuigen dat het graag gedaan is en een volgende keer dan maar.

Vooraleer haar collectie plastic zakken bijeen te graaien, stopt zij mij een van de gescheurde krantenpapiertjes toe. Haar beide telefoonnummers staan erop.

Oef. Ben ik even opgelucht mijn dromos kakos te kunnen verderzetten.

Afbeelding

21 gedachtes over “Dromos kakos!

  1. Afgelopen zomer was het noodzakelijk om te liften van de haven van Andros naar Batsi gezien het feit dat er geen bus meer ging die dag en mijn diepgewortelde hekel aan taxichauffeurs. De man bleek juwelier te zijn en over enig zakelijk inzicht en humor te beschikken. Eenmaal aangekomen in Batsi werd ik er uitgezet met de woorden; right now you don’t have money to spend in my shop but one day you will have and when you come back i hop you remember me.

    • Ik heb anderhalf jaar in Sitia gewoond, Hans, in Oost-Kreta richting Vai, nu woon ik op een 20-tal km van Heraklion. Ik veronderstel dat Sikia, waar jij het over hebt, op het vasteland ligt, in het Oosten van Griekenland.

      • Onder Thessaloniki heb je 3 uiers, en Sikia ligt in de middelste uier. Vooral de stranden zijn daar prachtig. Ik ga zeker nog eens terug. Heraklion is nog altijd op Kreta, zie ik. Verhuur jij daar ook iets?

        • Binnenkort, Hans, als de renovatiewerken aan het huis binnen de oude stadswallen van Heraklion achter de rug zijn. Ik schat dat het volledig woonklaar zal zijn uiterlijk einde juni. Maar je hoort er nog van🙂

  2. Gelukkig ben je nu voorzichtiger. Jammer dat zoiets eigenlijk moet en dat je niet onbezorgd gewoon een lifter kan meenemen. Maar ja, Murcia zit nog vers in het geheugen. Dus verstandig dat je wat voorzichtiger bent geworden.
    Normale gedragscodes? Ik denk eerder: helemaal geen gedragscodes🙂. Volgens mij moet jij toch wel behoorlijk bekend zijn op Kreta. En zo niet, dan kunnen ze jou / jullie zo boeken onder het kopje cabaret. Denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s