Thank You So Much!

Standaard

Afbeelding

Do you like the lamp in the bedroom, Babette?”

De boss heeft drieëntwintig dozen geriefjes, allemaal dingen that he wanted, in Engeland besteld en daar in het bedrijfje van zijn zoon laten afleveren, in afwachting van een oplossing om de spullen heelhuids en budgetvriendelijk naar onze tweede woonst in Kreta te verschepen. Lazy bones als zij zijn, die Engelsen, voelden de meeste leveranciers er echt niks voor om zich gedurende tien minuten te buigen over het berekenen van transportkosten en bedachten dan maar de meesterlijke smoes dat zij niet meer naar precaire ontwikkelingslanden uitvoerden. Of, erger nog, kwamen met een bedrag aanzetten waarvoor ik zelf een aftands containerschip had kunnen opkopen.

Soit, na acht weken staan de dozen hier nu, door zoonlief in UK netjes genummerd van 1 tot 23, geheel volgens de instructies van vader. Die er prompt, om mij te verrassen, die slaapkamerlamp heeft uit gevist en opgehangen.

No, I don’t“. Dat zeg ik naar waarheid, want ik vind die lamp helemaal niks en bovendien hangt ze scheef.

Zo ook zijn gezicht nu, stel ik vast. Boss is diep verontwaardigd, neergesabeld door wat hij als kritiek en a demotivating, negative comment beschouwt. Gaat als een balorig kind aan de tafel zitten mokken en zit er na een uur nog, knabbelend op een al even vernietigende tegenzet.

Ik heb dus huisarrest gekregen in het bergdorp. Een week of twee, zoiets, tot de laatste werkman de Ottomaanse Burcht heeft verlaten en ik mij, naar hij stellig hoopt, in deze tijdspanne over mijn unhealthy bad tempered attitude heb weten te zetten.

Waarvoor mijn onuitputtelijke dank.  Ik ben zo’n vervelend repetitief-dankbaar mens. “Danku” moet het eerste woord van mijn repertoire zijn geweest, mijn moeder vond dit waarschijnlijk goed staan bij mijn haarkleur. Hierin sterk aangemoedigd, blééf ik het herhalen, zelfs als daar niet één bloody reden toe was.

Boss vertrekt ’s ochtends dus alleen, in alle stilte en duidelijk embarrassed by zijn beslissing. Ik kan mijn geluk echter niet op, geen thee zetten, geen koffie schenken, geen lunch bereiden, geen klok kijken, geen duffe Engelse nieuwslezers of irritante horse race commentatoren om mijn oren. Wel gelukzalig ontbijten op het terras met een koor van tsjilpende vogeltjes om me heen en de warme zonnestralen op mijn schouders. Wel struinen en praatjes slaan en lachen en dromen en nadenken. En dankbaar zijn.

Dit ga ik natuurlijk niet aan de boss zijn neus hangen, no way. This won’t do me any good, want net zoals bij jullie, rispt bij elke mij vuig geflikte onrechtvaardigheid steevast als eerste bedenking op “Wat de fok? Na àlles wat ik voor die mestkever heb gedààn?!?”

Nu niet dat deze seclusie mij de volstrekte rust biedt die ik op het oog had. Boss stuurt berichten, met een zekere regelmaat. Dat hij nu al een uur wacht op die schrijnwerker. Dat de apotheek gesloten is. Dat hij souvlaki aan het eten is. Dat hij getankt heeft. Dat zijn bloeddruk 130/82 is.

Afgepeigerd valt hij ’s avonds binnen en sluipt naar de aspirines. Vermeldt terloops dat hij vooral niet mag vergeten zijn zoon te bedanken voor al zijn moeite. (Drieëntwintig nummers zetten is inderdaad niet niks). Laat Waitrose een delicatessenpakketje afleveren waar de jongen gegarandeerd een knoert van een indigestie zal aan overhouden.

Morgen ga ik in Hersonissos een stuk of wat zomerjurkjes uitzoeken, want het wordt heet dit weekend volgens Zoover. Hoeveel is £ 82,37 omgerekend naar euro?

25 gedachtes over “Thank You So Much!

  1. Ik probeer, in een vlaag van nu eens iets anders te willen schrijven dan ‘wat een rotzak, die boss en probeer nu eens meer op je poot te spelen,’ mij te verplaatsen in de boss himself en bedenk dus dat hij het zo goed bedoeld had en nu volkomen gedesoriënteerd is vanwege jouw opmerkingen zodanig dat zijn temperaturen gevaarlijk stijgen en dat hij bovendien tegenslag na tegenslag krijgt te verwerken zodat je op het einde toch wel enorme medelijden met hem moet krijgen, te meer daar vrouwlief doodgemoedereerd jurkjes gaat kopen in de Kretenzer C en A of nog betere zaken en daar straks zijn positieve oordeel over zal afdwingen…..(haalt diep adem)… wat hij dan uiteraard niet gaat geven want het geknakte ego van een man is iets om beslist over naar huis te schrijven.

    Ik troost me met de gedachte dat als alles anders was en the boss en jij louter liefde en saamhorigheid etaleerden (danst drie pasjes van de sirtaki en haalt nogmaals diep adem) de wereld lang zo leuk niet zou zijn en dat de blog bij deze stekelige situaties zeer openbloeit.

    Kortom, houden zo… laat maar mopperen en ondergronds chagrijnig zijn. Maak hem een compliment en zeg dat zijn fanclub (de enige die zijn held niet bepaald dagelijks hoeft te zien) groeit en groeit. (O god, er groeit een rijm in mij):

    Onder het Griekse mos…
    Met die narrige boss!
    Maar blijf je hem toch consumeren
    Verban hem naar Koss
    En hanteer de flos
    Dat zal hem, awel, toch eens leren.

    Babette, ik heb genoten van je stukje. En die jurkjes staan je vast geweldig.

    • Natuurlijk had hij dit goed bedoeld en heb ik de verrassing grondig verpest, ik ben nu eenmaal niet zo meegaand als men zou denken😉 Maar ik hou de kerk in het midden, Plato, in een perfecte chaos is iedereen de klos.

  2. Wat is dat met mannen ? Ik kan me helemaal inleven soms blijven het just little boys die graag blijven staan op wat hun invullen “she wil like it”, maar o jee als je het grotesk vind hahaha
    Gelukkig heb je heerlijk genoten op je terrasje met tussentijdse info about the little boy a boss😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s