Needles and Pins

Standaard

Afbeelding

Zeker niet onbelangrijk voor een tijdloze, stijlvolle toets in je badkamer, waar niemand komt die er geen zaken heeft, is de keuze van een douchegordijn. Immers, met zijn print en kleur hangt of valt onherroepelijk de stevige reputatie van de interieurdesigner.

Al voor een schappelijke 5,99 kan je een heel leuke in zo’n onbetamelijk onhandige blauwe tas van onze Zweedse vrienden droppen. Bovendien kan je het, na zes maanden intensief gebruik, zonder een allesoverheersend schuldgevoel in de vuilniszak stoppen, als je het even niet meer ziet zitten om op je knieën alweer de zeep-, kalk- en ijzerresten ervan te schrapen.

Ons rideau de douche verdiende beter, vond de boss, die zich graag laat voorstaan op zijn kennis van het Frans, sinds hij in een ver verleden een paar kinderbroekjes op het Lycée Français de Beyrouth heeft versleten. “Trust me, Babette, I know exactly what I want”. Wij vonden dus exactly what he wanted in de Galeries L. in Parijs, bij de koopjes nog wel. 39,99. Wel nog op maat te knippen.

In de Mousourou-straat vind je vele naaisters, ik stap met het gordijn bij de eerste binnen. Viktoria is aan de koffie en de keuvel met een collega, geen van hen spreekt Engels en wat snit en naad betreft, is mijn kennis vrijwel onbestaande en in het Grieks nog meer. Nog voor ik een overtuigend gebaar kan bedenken om haar diets te maken dat er ab-so-luut geen haast bij is, neemt Viktoria het gordijn uit mijn handen. “Sit!” zegt ze. “Kaffee?”

Haar werkplaatsje is volgestouwd met legplanken, zeven stuks hoog, elk zwaar beladen met een tiental plastic winkeltassen, waaruit te retoucheren kledingstukken puilen. Ik wil er gewoon niet aan denken, wanneer zij de tijd zal vinden om zich door deze berg heen te werken. Ik zie, dat zij zich bovendien waagt aan eigen ontwerpen, want aan het plafond bengelen broekpakken, een bruidskleed, een jas, twee fluojurkjes en een half-afgewerkt meisjeskleedje in een afschuwelijk groene kleur, een halve elastiek in de taille. Vermoedelijk een strategie in afwachting van de eerste pasbeurt, want het kind zal intussen wel in gewicht toegenomen zijn.

Viktoria heeft inmiddels de schaar in het gordijn gezet en zit zo’n beetje verwoed op een stokoude Yang Sun te stikken, vrolijk kwebbelend. Ik nip van mijn hete koffie, hou mijn vingers gekruist en verzeker haar met de nodige mimiek – ik ben heel sterk in mimiek – dat ik geen Duitse ben. “Aaah, wij buren worden? Oreia. Hoeveel jullie betalen voor huis?” Grieken hebben helemaal geen moeite met het stellen van impertinente vragen. Ik veins totale onwetendheid, verklaar wegwuivend dat dit “de zaak van mijn man” is. Algemeen gelach en volledige instemming, ik vrees er heel even voor dat het gordijn mijn leugen met een scheefgezakte  naad zal bekopen.

Ik ben nog niet halfweg mijn koffie, als Viktoria triomfantelijk het gordijn in de hoogte houdt. Het ziet er goed uit, Viktoria legt mij met handen en voeten uit waarom het volgens haar ook goed is. Collegaatje bevestigt dit trouwens ook. Oreia.

Ik gooi er nog wat “good job“s bovenop en vraag Viktoria wat het inkorten van deze naaktheidsverhullende toets in de badkamer moet kosten.

Tipota” (niets) zegt Viktoria. Tegenpruttelen helpt niet. “A coffee“, is haar uiteindelijk voorstel.

Bij deze wordt Viktoria de eerste gaste in de Ottomaanse refuge. Eens die afgewerkt is. Zij heeft alle tijd, zegt ze.

(Foto : NYT)

15 gedachtes over “Needles and Pins

  1. Gho ik vind het toch lief van die Victoria, zoiets van buren hulp dat vind je hier nog maar zelden, ik denk dat de koffie of thee haar bij jouw heel goed zal smaken🙂 Maar voor kleding zul je denk ik niet gaan ?😉

  2. Misschien is het gewoon een heel aardig mens die het cynisme nog niet heeft ontdekt, Babette.
    Dat ze gewoon dacht: voor zo’n klusje kan je toch geen geld vragen?Nou,een koffie dan maar.
    Zulke mensen bestaan hoor.
    Veel plezier met je nieuwe douchegordijn. Misschien elke maand even in de azijn hangen om de kalkvlekken er uit te spoelen. Advies is ook gratis. En ik drink alleen maar thee.

    • Uiteraard is dit maar een klein staaltje van de onvoorstelbare gastvrijheid van de Kretenzers hé Henk. Zo anders dan de meeste Grieken, die door hun werkgever niet eens meer worden betaald, heeft Viktoria het nog niet zo kwaad, want de meeste van haar klanten “betalen” haar met een wederdienst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s