Blijf eens van mijn lijf!

Standaard

Sommige dingen wil je niet aan den lijve ondervinden.

Op een kerstavond genadeloos overgeleverd worden aan de onverholen nieuwsgierigheid, de scrutineuze blikken, het onverstaanbaar gemompeld medelijden van een voltallige dorpsgemeenschap, die zich voor de middernachtmis aan de kerk in rijen van twee – vrouwen rechts, mannen links – heeft opgesteld om het grofwild te keuren, dat de boss aan zijn speer heeft weten te rijgen, is er een van.

Bijkomend onhandigheidje is, dat elk van hen zich tot christelijke plicht heeft gesteld, mij te kussen. Ik verdwijn achtereenvolgens in een luchtjeswolk van mottenballen, olijfzeep, lavendelzakjes, Vicks, look, tabak en alcohol, onderwijl hevig aangemoedigd door de oude besjes rechts, die voor the stranger eindelijk een fatsoenlijk gebeitelde toekomst zien opdagen, en de zo mogelijk nog fanatiekere grijsaards links, die mij verzekeren dat ik altijd bij hen terechtkan als diezelfde stranger mij niet behoorlijk zou behandelen.

Aan de ingang van de kerk steek ik drie kaarsen aan, dat moet enigszins volstaan denk ik zo, en vang daarbij de vergenoegde blik op van de pappa, die zich a priori verkneukelt in het vooruitzicht van een sterk verhoogde kaarsenomzet als hij merkt dat het de boss is, die nonchalant dominant zijn arm rond mij heeft geslagen.

Dat het kleine kerkje stampvol zit, is niet nauwkeurig uitgedrukt, de helft stààt wegens plaatsgebrek, en het ruikt er ongezond naar kaarsvet, wierook en mottenballen. Vrouwen rechts, mannen links. Met wijd uitgestrekte armen duiden de vrouwtjes mij aan, dat ik naast hen op de uiterst ongemakkelijke banken moet plaatsnemen. In de veronderstelling, dat zij niet meer om de haverklap zal opspringen en weer neerzitten, en aldus de kans op het verspreiden van vluchtige organische stoffen sterk gereduceerd wordt, kies ik er de oudste uit.

Na een uur maak ik mij de bedenking dat de godsvrucht van de Grieks-Orthodoxe gelovigen te meten valt aan de duur van de dienst. Na anderhalf uur ben ik er wel zeker van. Ik onderdruk een geeuw, ik knijp heimelijk in mijn handen en mijn voorarmen om mijn geest een beetje tegenwoordig te houden. Ik sla mijn ene been om het andere, probeer mijn bengelende voet stil te houden. Hoor aan het regelmatig gehoest van de boss dat hij het nog niet op een lopen heeft gezet.

Het vrouwtje tikt op mijn knie. Ik denk dat zij mijn strijd begrijpt en knik instemmend naar haar. Zij knijpt nu in mijn knie. Verwonderd over zoveel vriendelijkheid, tik ik eveneens een paar maal op haar dij. Na een kwartier gaat het gezang nog steeds door, het gehoest ook, het geknijp eveneens, ditmaal nadrukkelijker. Misschien is het vrouwtje met de jaren wel ongevoelig geworden voor klopjes op haar dij, denk ik, dus ik verleg mijn actie naar haar arm en wrijf er enkele keren zachtjes over. Het mag nu wel ophouden.

De houten bank bijt danig in mijn billen, ik neem nu elke gelegenheid te baat om met mijn mede-gelovigen recht te veren telkens het oneindig gezang daartoe de gelegenheid biedt. Het geeft me een veilig gevoel. Telkens ik neer ga zitten, probeer ik een centimeter verder uit haar buurt te schuiven. Mijn ander been om het ene te slaan. Verwoed een verklaring te vinden voor haar compulsieve neigingen. Ik geef het uiteindelijk op, zij niet.

Pas veel later kwam ik erachter, dat het een gebrek aan respect is als een vrouw in de kerk haar benen over elkaar slaat. Het mottenballenvrouwtje wou mij dus duidelijk maken dat ik mijn beide voeten op de grond moest houden.

En ik had mij nog zo voorgenomen, een volgende keer wat meer kaarsen aan te steken.

candles_lot

22 gedachtes over “Blijf eens van mijn lijf!

  1. Wat een verschrikking, zo’n kerkdienst met bijbehorende gebruiken. Gelukkig weet jij de narigheid als geen ander zo humoristisch te verwoorden zodat het gebeurde toch enigszins op een vrolijke manier in onze geheugens verdwijnt. Je weet nu: nooit meer benen over elkaar. Maar ja, waar moet je ze dan laten… na een uur of langer. Enfin, je kunt je ook niets van die gebruiken aantrekken. Er moet toch iemand zijn die die Kretenzers uit hun middeleeuwse slaapje haalt?

  2. Zo heb ik mij eens laten verleiden tot het bijwonen van een spaanse kerstnachtmis. Dat resulteerde in een knieval bij een Maria met plastic babypop die ik blijkbaar moest kussen. Ik aaide de pop over het plastieken hoofd, wat veel hilariteit en gerichte aanwijzingen van de grand-cents (hoogbejaarden) van het dorp opleverde.
    heerlijk zulke multi-culti verwarrende situaties. Super beschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s