Verval

Standaard
Afbeelding
 

Proactief, zo heb ik ze graag.

“Weet u, dat uw paspoort binnenkort zal verlopen?”
vraagt dat schattige kind in Athene dus als ik langs de laatste check-in
voor Parijs schuif en snel het Godiva-paaseitje probeer door te slikken,
waarop ik mezelf maar heb getrakteerd, gezien dit vandaag stellig niet meer
in de strakke planning van de hevig verongelijkte boss voorkomt.

Ik knik bevestigend en dank haar volmondig voor de reminder.

Belgian Embassy had mij inderdaad enkele maanden geleden verwittigd.
In drie talen, want “bezorgd om uw veiligheid en na vervaldatum van uw
huidig paspoort, Babette, vergeet dat gewoon paspoort maar, kind,
dit wordt nu vervangen door een biometrisch exemplaar”.

Dus graag persoonlijk aanbieden op de ambassade in Athene,
de vingerafdrukken en fotootje nemen zij zèlf wel.
En dat zij zich bewust zijn van de soms verre verplaatsing en de kosten
die deze nieuwe procedure met zich brengt and so on en zo verder
– het kan ze dus geen ene rotmoer schelen –
en dat uw plaatselijke consul uw vragen met veel plezier zal beantwoorden.

Ik bel het Belgisch consulaat in Heraklion.

“Parakalo?”
Verveeld. Niet het aan euforie grenzend enthousiasme van een
Grieks iemand die nog een job heeft weten te versieren.
Bovendien een no-no voor een land dat niet minder dan drie
officiële talen telt.

“O. Ook een goedemorgen. Spreekt u Nederlands?”
“…”
“Vous parlez français? Deutsch?”
“…”
“I would like to speak to someone in Dutch, please.”

Het is maandagmorgen, de zon schijnt, de vogeltjes kwetteren,
u hebt een continentaal ontbijtje en een paar frappés achter de kiezen,
kortom, het exotische leven op een eiland lacht u,
als langzaam uitbollende fossielen, toe.
Niet zo voor de heer consul, die niet bepaald vriendelijk, laat staan
met veel plezier, in het Nederlands en met duidelijke tegenzin zeer summier
een antwoord geeft op mijn vragen.

“Neen, dergelijke apparatuur is op Kreta niet aanwezig.”
“Ja, u moet naar Athene.”
“Neen, ik weet niet wat dat paspoort moet kosten. Kijk op de website.”
“Ja, dag.”

Ik meteen naar cheapest flights from Heraklion to Athens.
Roundtrip. Ergens volgende week, I am flexible. Zo flex ben ik,
dat ik besluit er een driedaagse van te maken, hands on.
Lekker mijn zin doen.

Nope. You wish. De boss wil mordicus mee.
We still do need some stuff for The House, Babette.”
Stuff waarvoor wij nota bene half Parijs en de Vlaanders hebben
afgestrompeld en niet gevonden.
Stuff dat wij uiteraard op Kreta kunnen vinden, maar not exactly is
what he had in mind.

Ter duiding : het ORT (Ottoman Renovation Team) heeft inmiddels
in groten getale The House in de hoofdstad verlaten,
Fase Two van de VST (Very Strict Timetables) is in werking getreden :
de inrichting van de stek.

Ik wed dat een en ander van mijn fotootje op mijn nieuwe pas zal af
te lezen zijn. Vijf jaar lang.
I really need to adjust my meds.

12 gedachtes over “Verval

  1. Zie je nou wel? Het is allemaal geen aanbeveling om naar Kreta te verhuizen, noch je met Engelsen in te laten. Ach Babette, je had zo’n heerlijk rustig leven in Boullion of de Panne kunnen hebben, je had heerlijk achterover kunnen leunen op een dakterras in Leuven, je had je tentje kunnen opzetten op oude begraafplaatsen in Brussel, je had een rustige oude, verfkwastjes en paspoortenvrij, dag kunnen hebben in een antieke villa in de Haan. Maar nee, je hebt het ver gezocht en nu bromt alles om je heen. The boss (die man is virtueel, zo verschrikkelijk iemand KAN niet echt bestaan) en die consul (en consorten) kleven aan je ziel. Ach en wee, ik leef zo met je mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s