Blijven lachen!

Standaard

Afbeelding

Are you nervous?” vraagt de boss voor de derde keer, terwijl hij zijn hoofd om de hoek van de slaapkamer steekt, waar ik middels een rijk kleurenpalet en Extra Long Lashes mascara mijn wazig wallpaper aan het bijwerken ben.
Ik antwoord dat ik het zal worden als hij het nog eens durft te vragen.

Toen ik vanmorgen zijn ontbijt op bed bracht, op het lichtblauw dienblaadje, want “pink is for girls“, hing er een post-it aan mijn hoofdkussen.
Happy Teeth Day! Kusje. Kusje”.
Onze communicatie verloopt de afgelopen weken via een uitgebreid plakbriefjesnet. De fade-out is ingetreden sedert de boss bij het eerste ochtendgloren zijn Ottoman Renovation Team in de hoofdstad de stuipen op het lijf jaagt en ik in tegenovergestelde richting mijn tandarts stress bezorg.

21 dagen reeds breng ik meer uren door met Nikolaos dan met de boss en daar komt vandaag dus een einde aan. Niks te vroeg, ik krijg echt de indruk dat de arme man, na het dagelijks geploeter in mijn mondholte, verlieslatend en opgebrand raakt en aan een nieuwe uitdaging en platte rust toe is.

Het ongemak daargelaten, is een behandeling bij een surgeon dentist op Kreta voor een medisch toerist, die niet op een weekje min of meer kijkt, toch wel een belevenis waar je twee kerstavonden lang je van lieverlede bijeengetrommelde stamboom komisch kan op trakteren. Dat je bovendien voor twee nieuwe kronen hetzelfde bedrag neerdokt dat je 30 jaar geleden in een Vlaams provincienest voor één moest ophoesten, is aardig meegenomen, maar hoef je er niet bij te vertellen.

Is this an earthquake?” vraag ik hem, als de tandartsstoel onder mij heftig heen en weer slingert. Onder de 5 Richter valt iets dergelijks mij niet eens op.
No, no, bie kwaajt, don’t bie strest” lacht Niko breeduit en hij drukt ter verduidelijking nogmaals zijn beide armen op het tablet, waar mijn langverwachte kronen liggen te schitteren. Het gehele plafondgemonteerde concept davert nu.
Er moet nog een kies gevuld worden, tot mijn grote verbazing. En tot de zijne blijkbaar, want na alweer een neverending geboor en gepruts, dat hij zelfs niet onderbreekt om twee telefoongesprekken via zijn mobieltje tussen oor en schouder te voeren, roept Niko bijna triomfantelijk uit : “Loek at that hole! Loek at that hole!”
Ik ben lichtelijk ontstemd. Niet alleen bevind ik mij in een onmogelijke positie om te loeken, ik had eerder nooit last van die kies.
You really don’t have to repeat this, Niko“.
Aai do not repiet, iet ies the echo“.

Anderhalf uur later en inmiddels drie weken ouder, sta ik op straat, twee kronen, twee vullingen en twee poetsbeurten rijker. In de wagenspiegel zal ik mijn nieuwe Angelina-look wel eens nauwkeuriger bewonderen, neem ik mij voor. Eerst wel even de straat uitrijden, want ik sta net voor de deur geparkeerd, waar Nikolaos mij met beide armen staat uit te zwaaien.

I am nervous now.

8 gedachtes over “Blijven lachen!

  1. Tja, als jij mij een gratis zeilboot bezorgde, zou ik je ook uitzwaaien. Buigend glimlachend zou ik je uitlaten en je tersluiks vragen of ik ook je tenen mocht doen voor dezelfde prijs.
    Ik zou zelfs de concepttekst voor je maken m.b.t. de kerstconferences maar dat laatste zul je wel weigeren want je schrijft zelf al hilarisch.
    En die arme boss maar eenzaam in ZIJN stoel zitten, na dat op bed gebrachte ontbijt. Hij moet maar eens vertroeteld in de avonduren, de arme man.
    Nu ga ik weer kijken of er al witte rook is. Ik ben nog nooit in Rome geweest maar het Sint Pietersplein…. daar ken ik inmiddels elke steen van. http://www.rkk.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s