Een Nieuw Lief

Standaard

Ik zou het echt fijn vinden
mocht u het grote nieuws
nog even stil willen houden.

Er is een nieuwe liefde in mijn leven.

Voldoende reden om dit uit te brullen,
vindt u.
Niet zo.

Het is wèl zo, dat ik mijzelf
– al sinds de eeuwwisseling zowat –
heb aangepraat mij niet meer met
dergelijke futiliteiten in te laten.
Mede mijn lijstje “Tien-prangende-zaken-
die-je-over-mij-moet-weten-voor-je-
ik-hou-van-jou-zegt” blijkt daartoe een
geniaal instrument met hoge
ontmoedigingswaarde te zijn geweest.

Het is ook zo, dat wij elkaar nog maar
vier dagen geleden hebben ontmoet.
Voor het eerst.

Dit is allemaal zo broos, zo afwachtend,
zo onwerkelijk nog.
Het is als met Sinterklaas eigenlijk,
je krijgt nooit wat je verlangt
en toch ligt er een knoop in je darm.
Dàt gevoel.

Elke dag zien wij elkaar.
En maken een wandeling van zowat
een uurtje.
Soms in het park, soms in een echt bos.
Niet veel soeps, maar hij houdt ervan.
En wij kennen elkaar in feite
nog helemaal niet, het is een begin.
Van stapel lopen is je
in de vernieling lopen, dat weet ik.

Het valt op, hij weet met zijn vreugde
geen blijf als ik hem, onder het
alziend en goedkeurend oog van zijn hospita,
met veel verwachting op kom halen.

Een groot prater is hij niet.
Sommige ervaringen zwijg je liever dood,
daar kan ik inkomen.
En wat je niet zegt, wordt je later
ook niet verweten.

Maar luisteren kan hij als de beste.
Het bestaat dus nog.
Een uurtje, mits enkele diplomatische
adempauzes en stiltes,
kan ik best wel volpraten,
dat treft.

Nu ik hem zo bekijk, erg knap is hij niet.
Het moet gezegd. Een ruw kantje heeft hij.
Een beetje wild, misschien.
Veel concurrentie hoef ik niet te vrezen,
zoveel is duidelijk.

Maar hij is lief.
En ik kan dat ook soms wel zijn.
Ik voel aandacht en zie begrip
in zijn donkere ogen,
ook zijn dankbaarheid en zelfs hoop
kan ik zien.

En zowaar angst als wij half onder het
gebladerte terug op zijn stoep staan.
Ik schrik er telkens van.
Van die tragiek die je met je sleept
omdat het onuitgesproken
en onbegrepen blijft.

“25 november” roept de dame als zij mij
in het oog krijgt.
“Wat dan op 25 november?” vraag ik.

“Dan doet de rechtbank uitspraak.
Dan weten wij of hij terug naar zijn
baasje moet of hier kan blijven.
In dat geval kan je hem adopteren,
weet je?”

Het hondenasiel is altijd al
karig met informatie geweest.
Afbeelding

9 gedachtes over “Een Nieuw Lief

  1. Hehe, wat een stoet dierenliefhebbers hier, een poot van mijn lief voor elk!
    Anneke, ik ben een en ander nog aan het uitvlooien. Persoonlijk zou ik al een pak happier zijn met een groter lettertype, want mijn ogen doen het niet zo goed meer. Net als de rest. It’s an age thing🙂

  2. Mooi hoor. Hoop dat het goedkomt! Even een vraagje over je site. Je schrijft je stuk in colomnvorm, wat voor een 40 plusser als ik lastig lezen is. Je kunt ook voor een bredere vorm kiezen door je pagina anders in te stellen. Als je dit om esthetische redenen doet, heb ik niets gezegd en loop ik nog een blokje om met mijn eigen hond:)

  3. Och wat moeten jullie dan nog lang wachten, geniet in e tussen tijd dat je hem jouw liefde kan geven, want zij geven al heel veel liefde aan ons.

    Ik hoop dat dit goed komt Babette dan heeft die een liefdevol thuis,

    Groetjes Laura

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s