A Glimpse Of The Hamlet

Standaard

 

   dd-collage2512_1

In tegenstelling tot de stad, waar wij als vrolijke vrijbuiters wel elke dag iets nieuws weten te ontdekken, behoort een wandeling door het dorp niet tot onze vaste gewoontes. Tijd voor verandering, dacht ik, terwijl ik me in belachelijk veel warme laagjes hulde en op stap ging. Het is beanstigend stil, bar koud en regenachtig als ik het hekken achter mij dichtsla. Geen kerkklokken, geen luid keuvelende halfdove buurvrouwtjes, nog geen blaffende honden. Naarmate ik verder stap, richting de Agia Paraskevi grot, word ik omzwermd door hevig kabaal makende zwerfhonden, op zoek naar eten en een strelende hand. De grot ligt er verlaten en bijna verwaarloosd bij, spookachtig donker en rillerig snakkend naar het bruisende leven waarmee de toeristen zijn eeuwenoude krochten opwarmen.

ddcollage2512

Het valt me op hoe troosteloos het dorp veranderd is, hoe tergend de leegloop is. Vele oudjes zijn ons in het oneindige voorgegaan, anderen hebben have en goed achtergelaten, op zoek naar gunstigere levensomstandigheden, behoeftige oma’s en opa’s zijn bij hun kinderen in andere dorpen ingetrokken. De kerststal, waar eens de kleine Maria parmantig poseerde, is al jaren verdwenen. Ook de vele kinderen, die op Kerstdag steevast aan de deur kwamen zingen voor snoep en wat centen, zijn dit jaar weggebleven. Wij hebben de chocolaatjes dan maar aan de oudjes in de straat uitgedeeld en moesten die willens nillens samen met hen oppeuzelen bij een dampende kop koffie en een fles vurige raki.

ddcollage2512_2

Daar waar eens het ganse dorp schitterde onder veelkleurige lampjes, vaandeltjes en ballonnen, en de oude muren kreunden onder de zware ornamenten, is ook dit feestelijk tintje uit het straatbeeld verdwenen. Wij hebben als enigen nog een poging tot gemaakte vrolijkheid ondernomen. En het ook als enigen gezien, want de winter slaat zo ongenadig en bruusk toe, dat vrijwel niemand zich buiten de deur waagt, angstig vrezend dat sneeuw hen misschien wel van de buitenwereld zou kunnen afsluiten.

img_6624

Op de terugweg valt een regenboog me bijna in de schoot, net iets te ver nog om de pot met goud op te gaan graven. Maar dat de goden het ondanks alles goed met ons voorhebben, daar ben ik nu al wat geruster op.

herinnering

Bij het uitzwaaien van dit jaar, zie ik bij mijn lezers zoveel herinneringen de revue passeren, talloze momenten van uitbundige vreugde of intens verdriet. Dit zijn de momenten waarop ik me diep met jullie allen verbonden voel. En dit in 2017, met een open blik en hart, verder hoop te doen. Zelf kijk ik niet terug op het wel en wee van het afgelopen jaar, want voor mij, anderhalf jaar na mijn borstkankerdiagnose,  was en is niets zo belangrijk als leven. En vandaag nog deze woorden te kunnen zeggen, ik lééf! Zoveel genade wens ik ieder van u en uw geliefden toe.

 

 

Etcetera op vrijdag

Standaard

img_6608 Ik behoor tot het segment vrouwen-die-nooit-iets-winnen. Zelfs bij een “Altijd Prijs!” tombola val ik uit de boot omdat de tickets uitverkocht zijn voor ik aan de beurt ben. Uiterst handig dus dat Boss meer zegeningen uit de hemel mag ontvangen. Hij sleepte triomfantelijk deze agenda uit een plaatselijke raffle en ik zette er meteen en ongevraagd mijn klauwen in.

son_daughter

Het was dan ook met een ontzettend genoegen dat ik mijn eerste belangrijke afspraak erin noteerde : een  heerlijk weerzien en samenzijn met mijn kinderen in februari!  En ik hoef er zelfs niet ver voor te vliegen, het wordt Athene!

voritsi Na een broeierig hete zomer konden wij ons uiteraard aan een barre winter verwachten. Wij worden gegeseld door alle denkbare verwensingen die de weergoden over ons kunnen uitstorten; zeer lage temperaturen, hevige ijzige stormwinden, aanhoudende regen- en hagelbuien. In het dorpje Voritsi, nog hoger gelegen dan het onze, zal men hard moeten stoken om het warm te krijgen.

hout1 Tientallen bomen in de omgeving sneuvelen en vrachtwagens rijden de dorpen langs om de huizen van brandhout te voorzien. De prijs voor een lading hout (gemengd droog en nat) varieert van 120 tot 150 euro. Voor veel dorpelingen en gezinnen zonder inkomen is zelfs dit een onbetaalbare luxe.

parcels

Boss was bepaald not pleased toen hij van onze postbode vernam, dat de kerst- en andere pakjes uit het buitenland niet zouden aankomen. Door de recente staking van de zeelieden werden in Athene immers alle pakjes gewoon teruggezonden naar de afzender. Door emotie verzwakt, probeerde de postbode nog het slechte nieuws te omfloersen. “But, I have some Christmas cards and bills for you“. Nu even geen vrede op aarde voor deze man, vond een boze Boss evenwel.

kerstkinderen

Aan al mijn volgers en lezers wens ik feestelijke, gezellige, gemoedige, liefdevolle en hartverwarmende kerstdagen toe! In deze vreugdevolle roes kan u voor volgend jaar misschien wel een reisje naar Paradijs Kreta plannen 😉

Etcetera op vrijdag

Standaard

extravaganza_collage Elk jaar opnieuw organiseert de Britse Nederzetting een Extravaganza, de pantomime waar al eens gelachen mag worden. Het spektakel is dan ook uniek in zijn soort en uitermate hilarisch, vooral dan door alles wat op de scène verkeerd loopt. Wie dit nooit meemaakte, heeft er geen gebenedijd idee van hoe hard die Britten om zichzelf kunnen lachen, hoe luid zij kunnen brullen en hoe vals zij kunnen zingen.

misskriti2016 Vele toontjes lager zongen de 15 kandidaten voor de Miss Kreta 2016 verkiezing. De rechtstreekse (urenlange) uitzending via KritiTV was een regelrechte ramp, uiterst onprofessioneel in elkaar gezet. En eigenlijk waren de dames net zo. Bedroevend weinig afwisseling of originaliteit. Ik zag vooral lange haren, lange benen en lange nagels. En ouders in de zaal die godbetert bijna met elkaar op de vuist gingen.

xmastree2016 Veel spetterender was dan wel het optrekken van de kerstboom in het centrum van Heraklion. Muziek, dans en vuurwerk. Daar komt een gemiddeld mens al eens voor buiten.

strike1 Vurig was ook de reactie van de Kretenzische boeren op het dagenlange staken van de zeelieden. Door het niet-uitvaren van de veerboten, bleven hun groenten en fruit, bestemd voor het vasteland, op de kade verpieteren. Anderzijds raakten op het eiland, bij gebrek aan aanvoer, ook de schappen leeg, waardoor grootwarenhuizen hun deuren dienden te sluiten. In de haven werd dan ook brand gesticht en hevig geprotesteerd. De staking werd (voorlopig) vervroegd beëindigd.

  zeil

Wie zich eveneens een beter jaareinde had voorgesteld, is de eigenaar van dit zeilschip, dat in de vlammen opging toen hij de motor startte. De stakker van de mini naast hem, deelde in de hete klappen.

table Veel rustiger was het dan weer wel op het platteland. De eigenaar van deze taverna wil zich met alle middelen ervan verzekeren dat je zijn spijshuis niet onopgemerkt voorbijloopt.

Late Night Blues

Standaard

policecar

De nacht was al diep ingevallen toen wij, na een gezellig etentje met vrienden, in de wagen stapten. Boss aan het stuur, de man heeft al lang geen vertrouwen meer in mijn rijkunsten. De weg naar het dorp is door werkzaamheden afgesloten, wij moeten om langs een onverlicht slingerbaantje in de heuvels. Ik hou van deze omweg, die ik liefkozend mijn “Romantische Straße” noem. Bij klaarlichte dag is het uitzicht er schitterend, het dorp in de diepte, je hoofd bijna in de wolken, de diepe rust van een eenzame weg, enkel omgeven door lange rijen ruisende olijfbomen.

Bij het zien van blauwe zwaailichten in de verte gaan wij even rechtop zitten. Staat daar zowaar politie in dit helledonkere niemandsland? Boss sist tussen zijn tanden.

Stay in the car“.

Why?”

You’re pissed.

Ik ben diep verontwaardigd en klap dicht. Hoewel ik het nodige vocht tot mij heb genomen – hydrateren is een noodzaak voor oldtimers als ik –  en de raki trouwens stellig met water was aangelengd, voel ik mij zo fris als een zijdehoentje met volle wimpers en weet ik precies wie, wat, waar, waarom, wanneer en hoe.

De jonge agent stapt op ons toe, ik ben zwaar onder de indruk van de enorme revolver die onder de riem op zijn buik hangt, wetende hoe graag Kretenzers met wapens zwaaien als het hen even tegenzit. Hij daarentegen is niet in het minst gehinderd door het feit dat geen van ons beiden zijn autogordel om heeft.

Good evening, Sir. Are you tourists?”

No Sir, we live here“.

You live here? In winter too?!?” Het gaat er bij Grieken moeilijk in, dat je het in je hoofd kan halen hier op vrijwillige basis te overwinteren.

Op zijn vraag duik ik in het handschoenenvak om het autodocumentenmapje boven te halen. Hierzo, het inschrijvingsbewijs. En hier het keuringsbewijs. Verder nog iets?

Your driver’s license, please“.

Boss rukt het mapje uit mijn handen, woelt als een bezetene in elk vakje, hoewel hij zeker weet dat zijn rijbewijs er NIET in steekt.

I’m afraid I can’t find it, Sir“. Flauw glimlachje rond de mondhoeken van de agent. Hij probeert verder.

Car insurance?” Boss friemelt opnieuw, peu nerveux nu. Het betalingsbewijs van de verzekering zit niet in het mapje. Geen erg hoor, de agent haalt lachend, bijna samenzweerderig, zijn schouders op en zal even gauw een en ander op zijn boordcomputer checken.

Als hij terugkeert, is zijn opluchting welhaast groter dan de onze. Inmiddels is de andere agent er ook komen bij staan en kwekken die drie er vrolijk op los, amicale Boss het luidst. Ik vrees dat hij hun zo meteen gaat vragen om vriendjes te worden op Facebook.

De volgende ochtend, terwijl ik nog steeds boos volhard in mijn “silent treatment“, hoor ik Boss  in zijn office driftig allerlei laden opentrekken en weer sluiten. Triomfantelijk haalt hij uiteindelijk zijn rijbewijs boven.

Het is net een maand geleden VERVALLEN.

Etcetera op vrijdag

Standaard

lakkosmural1 Het buurtopknapproject dat Boss en enkele getrouwen met veel enthousiasme en weinig centen hebben opgezet, kent een steeds grotere weerklank. Menig kunstenaar wenst immers eeuwige roem te verwerven met het aanbrengen van zijn intens beleefde cultuur op een muur. Hier legt een Atheens artiest de laatste hand aan zijn meest recente werk. Het is een ware opluchting dat het stadsbestuur de verf betaalt.

sundayshopping Het IMF, de Poltergeist van elke Griek, eist nu dat alle winkels elke zondag open blijven, en dan het liefst met onmiddellijke ingang. Goed voor de concurrentiepositie, vindt het Fonds. Bij de vraag wie dan die winkels op zondag zal bezoeken als je geen cent te makken hebt, heeft Zijne Alwetendheid niet stilgestaan. Bonden en winkelpersoneel behoorlijk boos, dat spreekt. (De foto heb ik onbeschaamd van Boss gepikt).

etc091216 In Rethymno namen de stadsarbeiders het niet zo nauw bij de aanleg van een nieuwe asfaltlaag en de hilariteit op het eiland was ongewoon groot. Het inspireerde een leukerd tot dit tafereeltje.

061216 Ons dorpskerkje, toegewijd aan de H. Nikolaos, bleek op 6 december wel erg klein uitgevallen voor de vele gelovigen. Na de plechtigheid, die een paar uren duurt, werden vele broden gezegend, in stukken gebroken en uitgedeeld. Brood, geen geschenken alhier.

img_6606Ik ontdekte een nieuwe trend in het stadsbeeld : het bankwokken.

 

her2016 Hier zat u natuurlijk op te wachten. Er is een lichte verbetering merkbaar bij de huidige kerstverlichting in de winkelstraten. Het Stadsbestuur van Heraklion wenst u een Zalig Kerstfeest! Zet ‘m op!

Etcetera op vrijdag

Standaard

snow2016 Wij hebben de maand van feestelijke warmte ingezet met een koudefront. En jullie meteen de loef afgestoken, want op Kreta is de eerste sneeuw gevallen.

etcetera0212 Met het oog op de feestdagen en de traditionele turkey, heeft Boss bij de Britse winkel zijn voorraad ingeslagen. Meteen ook de enige keer per jaar dat hij achter de kookpotten verdwijnt.

lakkosavond Om de hoek in Heraklion is de 150ste Wall of Kindness geïnstalleerd. De vrolijk beschilderde houten bordjes zijn voorzien van haken, waar men een plastic zak met voedsel of kleding voor de behoeftigen van de stad kan achterlaten. De bordjes worden met veel zorg geschilderd door een ruim 80-jarige inwoonster van de stad.

fidel

Het zat er aan te komen dat de Grieken, nooit verlegen om een grap, ook een zekere Fidel met de nodige luister naar zijn laatste rustplaats hebben begeleid.

kazani

Terwijl de vrouwen een hartig potje koken van alle denkbare grassen, kruiden, bonen en granen, de jaarlijkse polysporia, stoken de mannen de nieuwe lading raki, hier tsikoudia genoemd. Deze gebeurtenis gaat uiteraard gepaard met veel eten en drinken. Het alcoholgehalte van deze pittige drank is ongeveer 36 graden. Dat de Kretenzers het niet zo nauw nemen met het aantal graden wordt duidelijk als je op 100 meter afstand al tipsy wordt van de geur.

xmasdecoration2015 Na het débâcle van de kerstverlichting 2015, die ijlings werd verwijderd nadat de flater zelfs in The Sun was verschenen, kijken wij reikhalzend uit naar de verlichting die het stadsbestuur van Heraklion nu voor ons in petto heeft…

Met Dank Aan Mijn Bank

Standaard

bank Toen het de haaien van mijn Griekse bank duidelijk werd dat je wel een volslagen idioot moest zijn om nog maar 1 eurocent op je rekening te storten, kregen zij het lumineuze idee het online bankieren in te voeren. Het was niet voor iedereen weggelegd. Als je dan al beschikte over een pc, en de enorme meevaller ook enkele uren per dag internetverbinding te hebben, kon je persoonlijk een aanvraag indienen. Stapel formulieren invullen, bewijzen voorleggen, een week wachten op goedkeuring.

Vanzelfsprekend werkte het systeem niet, of nauwelijks, een maandenlange ergernis waar de telefoonmaatschappij dan wel blij om was. Vandaag liggen de kinderziekten al een poos achter ons en kan je al enterend je facturen en je geld kwijt. Dat kost je dan wel 2 euro per overschrijving. Niet genoeg, volgens de haaien.

Want wie denkt dat hij nu, dank zij het internet,  vrolijk fluitend de ellenlange rijen in het bankkantoor kan vermijden, is een onverbeterlijke schlemiel. Met regelmatige tussenpozen wordt namelijk – en opzettelijk – het systeem platgelegd, zodat je wel verplicht bent het kantoor binnen te stappen, voorzien van je factuur en de nodige centen.

Volg mij even mee. Ik leg ter betaling een factuur en 200 euro op de toonbank.

Sorry, mevrouw, maar dit gaat niet.

Hoezo gaat dit niet?”

U moet het geld op uw rekening storten. Ik kan dit wel even voor u doen. Kostprijs 2 euro.

Vooruit dan. Kan ik nu a.u.b. deze rekening betalen?”

Jazeker, ik haal het bedrag van je rekening. Kostprijs 2 euro. En ga nu meteen je factuur betalen. Kostprijs 2 euro.”

Ik vervloek mijn bank nu nog meer dan ik al deed. Sta ik me daar warempel belachelijk te maken en 6 euro te betalen voor een verrichting? Terwijl zij in hun vuistje lachen? Terwijl die graaiers godbetert nu bovendien een taks voorstellen op het pinnen van je eigen poen? Kleftes!