Welig (S)Tieren

IMG_5627

 

Een erg oplettend volgeling zal zich herinneren, dat deze Deurmat ten huize Boss de Fournisseur de la Cour bij uitstek was voor het verwijderen van alle onkruid en ongewenst gewas dat zich, ongeacht de seizoenen, razend pleegt neer te zetten onder, tussen en op de muren en straatstenen die onze diep verscholen stulp verbergen.

Dit voor mij geestdodend karwei hield ik voor bekeken toen ik vaststelde dat, samen met een deel van mijn bovenlichaam, ook mijn onvolprezen energie verdwenen was. Wat echter niet het geval was met de fokking weeds, die zich tijdens mijn afwezigheid uitdagend explosief hadden gedragen.

Maar als de nood het hoogst is, is een behulpzame Griek nabij en kan ik mij dus nu verheugen in (het zicht en) de ecologische bekwaamheden van mijn nieuwe tuinman. Niet alleen is de man een wandelend naslagwerk en schetst hij mij de geneeskrachtige eigenschappen van elke vreemde bundel die hij uit de grond sleurt, hij heeft zich bovendien met verve geworpen op mijn uitgebreide verzameling bloem- en plantenpotten, die om wat TLC smeekten. Enfin, mijn planten en ik konden het slechter treffen.

Zowaar, je blijft van heel wat levensernst verschoond als je op Kreta woont.

Faire Pipi

French_Tourists

Bloedheet is het in het dorp vanmiddag. En onaards stil. Zelfs de straathonden blaffen niet. Zij liggen uitgeteld naast de bron op het plein, waar de mensen, die niet op de waterleiding zijn aangesloten, dagelijks hun plastic flessen en jerrycans komen vullen. Iedereen houdt vensters en deuren potdicht en probeert een paar uren door de hitte heen te slapen.

Het geroezemoes dat ik nu meen te horen, zwelt aan. Ik hoor stappen, veel stappen. En veel opgewonden stemmen. Fransen. Yiannis, de zelfverklaarde burgervader van het dorp, loopt zelfverzekerd aan het hoofd van een meute opgewonden désagréables en sleurt heftig aan ons hekken.

“Boss! BOSS!” Ik vrees het ergste. Een bosbrand, een aardbeving, een hittedode, de moffen nogmaals? Neen, de onverlaat die het aandurft Boss uit zijn middagslaapje te halen. Een buslading Franse toeristen is, op weg naar de fameuze grot waar geen publiek is toegelaten wegens te gevaarlijk, gestrand voor Yiannis’ deur en hij begrijpt ze niet, maar veronderstelt dat zij moeten pissen. En gaat ervan uit, dat dit bij Boss & Babette wel moet lukken.

De massa valt op onze patio bijna over elkaar heen en vormt giechelend en grappend een lange rij langsheen de buitendouche, recht naar wat wij grinnikend onze “visitor’s corner” noemen. Geduldig wacht elk zijn plasbeurt af, onderwijl ah-end en oh-end over het huis en hoe chaleureux et raffinés de bewoners wel zijn.

En of er ook de possibilité is om het even vanbinnen te bekijken? Misschien ook wel quelque chose à boire? Boss, heimelijk toch wel trots op het huis, dat hij zelf ontworpen heeft, loodst de horde van onder naar boven en van links naar rechts, en installeert die uiteindelijk met een paar liter raki op het zomerterras. Dat gelukkig onder het gewicht niet is bezweken.

De grot hebben zij niet meer bezocht, daar hadden zij bij nader inzien geen zin meer in. Op de foto daarentegen wilden zij bij het afscheid wel graag. Want tevreden waren zij, dat zie je zo.

Boss ook trouwens, hij presteerde het 2 euro per “plas + glas” aan te rekenen. I’m burning with shame.

Het Staatsieportret

frame

“You did what?!

Verbijsterd staar ik naar Boss, die mij zonet tussen neus en lippen komt te vertellen, dat hij onze buurman-kunstenaar de opdracht gaf ons beiden op canvas te vereeuwigen.

“The man is struggling, sweetie. I just felt it was the right thing to do, he told me he hasn’t paid his rent for months now”.

Ik krijg meteen een vrij duidelijk visioen hoe dit portret er idealiter moet gaan uitzien : Boss (zij-aanzicht) neemt in alle tederheid mijn hoofd (zij-aanzicht) in beide handen en drukt een zachte kus op mijn voorhoofd. Op mijn voorhoofd, want wij zijn ook geen twintig meer. In alle tederheid, want hieruit dient afgeleid te worden dat hij mij gedurende vier maanden ontzettend heeft gemist. En de kus moet zacht zijn, want ik zal vermoedelijk wel hoofdpijn hebben.

“I gave him the Arthouse-picture, I love that one”.

“Not that Arlequino one, surely!!”

Er circuleren wereldwijd weinig foto’s van ons beiden. Er is The Toplou One (2009), The Paris One (2010), The Gent One (2011), The Istanbul One (2012) en de vermaledijde Arthouse One (2013), waarop ik een nu hopeloos gedateerd zwart-wit geruit harlekijntruitje draag. Niks geen tedere zoenen evenwel op that one. De foto dateert van vlak na de renovatie van Arthouse en het is duidelijk aan mij te zien dat ik toen sterk overwoog de Tonton Macoutes op Boss af te sturen.

Soit.

Het eindproduct hangt er. 50 x 70. En geheel volgens de instructies van Boss heeft mijn nooddruftige buur mij van rode lipstick en dito nagellak voorzien. Staat goed bij die ruitjes. Het teveel aan buik is bij Boss vakkundig weggewerkt en zijn gezicht heeft een verbluffende verjongingskuur ondergaan.

Boss is uiterst tevreden. Buurman en zijn huisbaas ook. Maar de cover van Vogue zullen wij niet halen, vrees ik.

De Max!

Max1

Ondanks zijn sinterklazige voorkomen, kan je Boss bezwaarlijk

kindvriendelijk noemen. Met zonen die naar de vijftig toekropen

en geen klein grut hadden ingecalculeerd om opa’s merkwaardig

afwijkende genen voort te zetten, daalden Boss’ latent aanwezige

oelekeboeleke-gevoelens onder een siberisch vriespunt.

Maar wonderen gebeuren, en ongelukjes ook.

Toen Boss het grote nieuws vernam, nam zijn fierheid recht evenredig

met zijn buikvet toe. Dat het voortbestaan van een eeuwenoude

dynastie, dankzij dat kleine ukje, bovendien nu wel gegarandeerd

leek, was voldoende reden tot een vervoering die ik al enkele

jaren niet meer mee mocht maken.

Inmiddels is het schitterend kleinood onder de Spaanse zon

geboren, een lief koppie met meer haren dan er ooit op Boss

stonden.

Granddad is door het dolle heen met zijn wondertje.

Ook al omdat hij de naam Maximilian meekreeg. Boss wou dat zo.

Ce que Boss veut, Dieu le veut.

Through the eye…

Cancer1 1

In se zijn nietsvermoedende mensen, zoals ik, gelukkige mensen. Hoe ondraaglijk zou de gedachte immers zijn, dat je, na een voorziene vakantie van twee weekjes, slechts na vier maanden terug thuis zou zijn?

Hoe afschuwelijk zou het denkbeeld zijn van een rauwe diagnose, verminkende ingreep en uitputtende behandeling?

De zon schijnt ongenadig, duizenden krekels strijken hun vleugels en ik herstel. Over mijn hoogst confronterende episode kan, wil en zal ik het verder niet hebben, want in deze woorden zou ik nauwelijks kracht kunnen leggen.

Veel dankbaarder lijkt het me, die aan te wenden om dit achter mij te laten en mijn tweede leven elke dag uitbundig te omhelzen. En u, omdat u dit leest.

Cretexit

IMG_5069

Met wat wikken en wegen, zit je nu wel netjes onder het toegestane gewicht. Daarna heb je nieuwe, kleurige adreslabels aan je reiskoffers gehangen, ditmaal met Union Jack en bloemetjes erop. Met grote tegenzin heb je die verdomd dikke mantel in je handbagage gepropt, want het zal koud zijn bij aankomst in Brussel. En het zal regenen. Je ziet de landingsbaan van de Nikos Kazantzakis luchthaven voor je opdoemen en je vraagt je af, wat je bezielt om je eiland voor een paar weken uit je lijf en je gedachten te bannen. Net nu de zon zo gewillig de kwade winter uit de aarde drijft en haar stralen de ingeslapen oerdrift opnieuw tot leven wekken. Je bent zwijgzaam, overgelaten aan de gedachten die vooruitsnellen, die voor jou al ter bestemming zijn. Daar zijn je armen, om je kinderen geslagen, hun warmte stroomt door je lijf. Daar is de natte zoen van je kleinkind, zo groot inmiddels. Daar voel je de nieuwe baby, die je nog enkel op het scherm kon bewonderen. Daar overvalt diep gekoesterd geluk je en je ervaart opnieuw wat je reeds wist, dat is wat je bezielt. Je hijst je koffers uit de wagen en stapt de vertrekhal in. Samen met jou, kunnen de uren nu niet snel genoeg vliegen.