Through the eye…

Cancer1 1

In se zijn nietsvermoedende mensen, zoals ik, gelukkige mensen. Hoe ondraaglijk zou de gedachte immers zijn, dat je, na een voorziene vakantie van twee weekjes, slechts na vier maanden terug thuis zou zijn?

Hoe afschuwelijk zou het denkbeeld zijn van een rauwe diagnose, verminkende ingreep en uitputtende behandeling?

De zon schijnt ongenadig, duizenden krekels strijken hun vleugels en ik herstel. Over mijn hoogst confronterende episode kan, wil en zal ik het verder niet hebben, want in deze woorden zou ik nauwelijks kracht kunnen leggen.

Veel dankbaarder lijkt het me, die aan te wenden om dit achter mij te laten en mijn tweede leven elke dag uitbundig te omhelzen. En u, omdat u dit leest.

Cretexit

IMG_5069

Met wat wikken en wegen, zit je nu wel netjes onder het toegestane gewicht. Daarna heb je nieuwe, kleurige adreslabels aan je reiskoffers gehangen, ditmaal met Union Jack en bloemetjes erop. Met grote tegenzin heb je die verdomd dikke mantel in je handbagage gepropt, want het zal koud zijn bij aankomst in Brussel. En het zal regenen. Je ziet de landingsbaan van de Nikos Kazantzakis luchthaven voor je opdoemen en je vraagt je af, wat je bezielt om je eiland voor een paar weken uit je lijf en je gedachten te bannen. Net nu de zon zo gewillig de kwade winter uit de aarde drijft en haar stralen de ingeslapen oerdrift opnieuw tot leven wekken. Je bent zwijgzaam, overgelaten aan de gedachten die vooruitsnellen, die voor jou al ter bestemming zijn. Daar zijn je armen, om je kinderen geslagen, hun warmte stroomt door je lijf. Daar is de natte zoen van je kleinkind, zo groot inmiddels. Daar voel je de nieuwe baby, die je nog enkel op het scherm kon bewonderen. Daar overvalt diep gekoesterd geluk je en je ervaart opnieuw wat je reeds wist, dat is wat je bezielt. Je hijst je koffers uit de wagen en stapt de vertrekhal in. Samen met jou, kunnen de uren nu niet snel genoeg vliegen.

Arthouse

Arthouse_Pic4Toen Boss & Babette bericht kregen, dat een quasi vervallen huis binnen de Venetiaanse stadswallen in het oude centrum van de hoofdstad Heraklion (Kreta) leegstond, besloten zij vrijblijvend een kijkje te gaan nemen. Middenin een wirwar van smalle straatjes in een uitgesproken multiculturele en verpauperde omgeving, en in wat eens beslist de rosse buurt van Heraklion moet zijn geweest, stond dit huis zowaar te roepen om een make-over en een nieuwe bestemming.
De toestand ervan was deplorabel. Eens een fiere, ruime en belangrijke Ottomaanse religieuze school, werd het gebouw na de Tweede Wereldoorlog gerenoveerd en het complex werd in 6 huizen onderverdeeld, drie huizen aan de voorkant en drie aan de achterkant. Tientallen jaren werd het achtereenvolgens (en meestal onbetaald) bewoond door immigranten, studenten, kunstenaars en andere wereldverbeteraars van divers pluimage. De laatste anarchisten waren met de noorderzon vertrokken na het achterlaten van revolutionaire schade, onuitwisbaar kleurrijke leuzen op muren en deuren, en een vrachtwagenlading vuilnis.
Niettemin werden Boss & Babette meteen bedwelmd door de sfeer en de rust die van het huis uitgingen, en – dit in tegenstelling tot de anarchisten – voelden zij de good vibes die er even uitbundig binnenvielen als de zonnestralen.
De afgelopen jaren bracht het dreamteam Boss & Babette meer en meer tijd in Heraklion door en, hoewel de rit naar hun thuisdorp slechts een 20-tal minuten bedraagt, leek een bijkomende stek in de hoofdstad hen wel een leuk idee. De kriebel van een nieuw project had hen meteen te pakken en de beslissing was gauw gevallen.
Op 1 februari 2013 sloegen zij dus aan het restaureren, samen met een ploeg enthousiaste en praatgrage Grieken, Engelsen, Schotten, Ieren, Australiërs en Albanezen en zij zagen dat volledig zitten.
ARTHOUSE was geboren. De restauratie van het pand duurde zes maanden, het daaropvolgend herstellen van hun relatie twee jaar.

Boss wou van zijn nieuwe tempel een ontmoetingsruimte maken voor kunstenaars van allerlei slag, en alras werden er o.a. klassieke concerten, kookdemonstraties en foto-tentoonstellingen georganiseerd en werd er ruimte gecreëerd voor een lees- en een handwerkclub.

Babette daarentegen wou van het nieuwe onderdak voornamelijk een privévluchthuis maken, waar zij op vrij regelmatige basis zou kunnen ontsnappen aan de eenmansramp genaamd Boss. Waar Boss geen oren naar had. Er moest dus een compromis gevonden worden om een einde te maken aan het “ik niet, dus jij ook niet“-probleem.

Back to basics dan maar. De Ottomaanse good vibes-stulp zou de plaats worden waar 1) Boss & Babette gezamenlijk een paar dagen per week zouden doorbrengen, waar 2) elk der partijen in een noodgeval van happy never after enkele dagen kon naar verbannen worden, en waar 3) tijdens het zomerseizoen buitenlandse gasten zouden kunnen verblijven.

Zo gezegd, zo gedaan. Nergens te lande worden er zo vaak koffers in- en weer uitgepakt als ten huize B&B, maar de formule wérkt.

Zo ook het dreamteam momenteel, want de eerste gasten komen einde maart aan en de aanhoudende horrorwinter heeft een vernielend spoor in Arthouse nagelaten. All hands on deck.