Schone Maandag

Kites1

Het is onwaarschijnlijk dat op deze “Schone Maandag“, de eerste dag van de vastenperiode en de laatste feestdag voor Pasen, veel families het barre weer zullen trotseren om op het strand, op het veld of in de heuvels een massieve picknick te organiseren en de veelkleurige vliegers op te laten.

Een beetje Griek laat deze extreme winter echter geen brekespel zijn, vandaag wordt er dus traditioneel met familie en vrienden uitbundig gegeten, gedronken, gezongen en gedanst.

KaliSarakostiKira Sarakosti (Mevrouw Vasten) neemt in de vastenperiode een bijzondere plaats naast de huisiconen in. Gebakken in brooddeeg, heeft het figuurtje zeven benen, een kruis op het hoofd en als in gebed gevouwen handen. Zij heeft geen mond, als teken dat zij tijdens de vasten niet kan eten.

Elk been staat voor een week vasten, telkens op zondag wordt een van Kira’s benen verwijderd, haar laatste been sneuvelt op de zaterdag voor Pasen. Dit oude gebruik brokkelt evenwel langzaam af en Vrouwtje Vasten wordt nu door de kinderen veelal uit karton geknipt.

Schone Maandag” luidt eveneens de “Schone Week” in, de start van de lenteschoonmaak zeg maar. Huisjes worden gewit en grondig onder handen genomen, schappen, laden en kleerkasten krijgen een stevige Mr. Proper-beurt, alles wordt binnenstebuiten gekeerd.

Ook hier ten huize Boss 1 & 2, al zal ik aan een week niet genoeg hebben. Eerst maar even een B12-shot halen.

Voltooid Verleden Tijd

VVTZou het kunnen dat je me nog niet vergeten bent?

Ik ga ervan uit dat dit een retorische vraag is.

Ondertekend : “je echte vriend“.

Duidelijk post factum. Wij wisselen al een paar lichtjaren geen acute levenstekenen meer uit. En duidelijk te zelfverzekerd hoog gegrepen. William is helemaal geen vriend van me.

Een per omgaande repliek in de trant van “Goed gegokt, man! Ik ben je inderdaad vergeten!” lijkt me al helemaal een misdaad tegen de menselijkheid.

Ik geef er dan ook de voorkeur aan zijn twijfels en mijn geheugen geen verdere voedingsbodem te geven. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd, weet u.

Maar zijn aide-mémoire werkt feilloos. Dag op dag twee maanden nadien een ditmaal directe en zo mogelijk nog ingrijpendere vraag.

“Hoe kan het dat ik nog steeds verliefd ben op jou?

Nog zoiets. Daar vraag je me wat. Weet ik veel.

Noch de intieme natuur noch de ogenschijnlijke evidentie van deze vaststelling lijken mij van aard om er onmiddellijk op in te gaan. Trouwens, u weet, ik heb wel andere katten te geselen.

Ik-geef-een-man-slechts-één-kans. Het is ooit mijn credo geweest, nu mijn fatwa. En eigenlijk heeft William geboft. Hij kreeg er bij hoge uitzondering twee. Ik laat ook al eens een steek vallen.

Omdat het wel van meetaf goed snor zat tussen ons beidjes. En de daaropvolgende zomer ook. Enkel hoogstandjes. Vooral culinaire.

William is dan ook een echte klassebak. Een man van de wereld, zoals je ze nog maar zelden tegen het mondaine lijf loopt. Het soort dat jij interessant genoeg vindt om er je kinderen een weekend aan toe te vertrouwen. Hij is bijzonder, hij heeft alles, hij kan alles, hij weet alles, de natuur en het leven hebben hem uitzonderlijk verwend.

Over William kan ik dus enkel in de overtreffende trap schrijven. Dit valt mij niet moeilijk, over iemand waar je niet van houdt schrijf je immers altijd wat je graag wil geloven.

Moeilijker viel het mij, een onvermoede en ongemeen geniepige frustratielading van dit superlatievenpakhuis over me heen te krijgen en te verteren toen een afspraakje onverwacht niet door kon gaan.

Hier zou het verhaal dan ook eindigen. Ware het niet dat William ook een volhouder is. Met meer geduld met, dan verstand van, vrouwen. En meer vragen stelt dan antwoorden verwacht. En een feilloze aide-mémoire heeft.

Ik wist nochtans dat het fijnste barstje elk glas uiteindelijk doet versplinteren. Wij bleven beiden nog zo’n twee weken op onze rem staan. Waarna ons verhaal dan ook voorgoed omviel.

Op zijn wildvreemde vraag “hoe het kan?” heb ik William – voor ik het vergeet – duidelijk gemaakt waarom het nu zeker niet meer kan. Hij is danig geschrokken. “Je zal heimwee hebben“, weet hij. “Maar ik zal op je rechterschouder zitten om je te steunen en kracht te geven. Met veel liefde zal ik het doen” voegt hij er nog aan toe. Ondertekend : “je lieve vriend”.

Met nog wat bijkomende druk op mijn schouders ben ik nu niet bepaald opgezet.

William heeft werkelijk àlles, weet u. Onbeantwoorde liefde en eenzaamheid incluis.

Ouderenzorg

HAM1

Als een oudje het niet meer alleen redt en de familieleden niet in staat zijn of te ver wonen om de dagelijkse zorg voor oma of opa op zich te nemen, wordt al eens vaker een beroep gedaan op betaalde hulp, al dan niet inwonend.

Dit zoekertje vond ik ronduit schitterend. Meer moet dat niet zijn, toch?

“Looking for care help by a Greek speaking person to assist a 99-year old Yiayia at her home. Ability to challenge her and to help her to feel alive.”

Speak Dutch Days

001

Op de terugweg van de luchthaven, waar ik haar in een rolstoel heb neergeploft, niet omdat zij dat zo wil, maar omdat zij dan een voorrangsbehandeling krijgt tijdens haar vlucht naar Nederland, overloop ik in gedachten alle redenen waarom ik zo hoog oploop met, en zo dol ben op, mijn Grollandse vriendin.

Enkele jaren geleden zag ik haar voor het eerst, tijdens de Griekse les, waar wij beiden meteen doorhadden dat de vrijwillige leraar er niets van bakte en wij nog minder. Zij had als rolstoelpatiënte en in haar uppie  zowat half Europa afgereisd in een brommobiel, aangepast aan haar handicap, en landde uiteindelijk op Kreta, waar zij hoopte de progressie van haar ziekte te vertragen. Wat haar uiteindelijk ook lukte, met grenzeloze bewondering heb ik haar zien evolueren tot een vrolijk fuivend sirtaki-dansend fenomeen.

Wij bleven onafscheidelijk, ook toen zij zo’n 20 kilometer verderop naar haar opgeknapte cottage-aan-zee verhuisde en wij wekelijks halverwege voor een bakje koffie afspraken en de volgende dag ei zo na als vermist werden opgegeven. Nergens zal je op dit eiland nog zo’n stel veel te blonde, inordinately chaotic old bags aantreffen, beweert Boss, die onze uitgelaten attitude met lede ogen aanziet.

Waar wij echter compleet extatisch van worden, is het spreken en horen van onze eigen taal. Niks is bevrijdender dan je in je eigen taal eens goed los te laten, je eigen klanken te proeven, je enige ware stem te horen in een omgeving waar je je dagdagelijks met het Engels of het Grieks moet behelpen. Kolossaal grandioos, ik zeg het je.

Volgende week is zij er weer, bijgevuld met oerhollandse verhalen en hongerig naar haar stekje aan het strand. Espresso met bougatsa, gekkerd? Such fun!

Een lepeltje geluk

soup

Er zal welhaast geen blogje voorbijkomen, waarin niet rechtstreeks of onrechtstreeks een flardje geluk met je gedeeld wordt. Men droomt ervan, men verlangt ernaar, men zoekt ernaar, men ontdekt het, men grijpt het, men ervaart het. En men verkondigt het.

Voor Prinses op de Kikkererwt, een alleenstaande jonge moeder, schuilt het geluk in een litertje soep. Veel litertjes soep eigenlijk, want zo’n honderd liter wil zij graag biologisch voor ons brouwen om zichzelf en haar kindertjes, na een hectisch en pijnlijk jaar, een midweekje  boerderijvakantie te kunnen veroorloven. En zij wil met haar actie meteen ook andere hulpbehoevenden een steuntje geven.

Klik op de link om de details te kennen, spring op haar soepkar of geef er een ferme duw aan.

Bezorg Prinses, en jezelf, een stukje hoop en voldoening vandaag. Want ook dat is geluk. Dank!

You’ve Got (No) Mail

002 2

Het zal zo’n vaart wel niet lopen, stelde ik mezelf gerust, toen in niet mis te verstane woorden de boodschap op onze postkast in het dorp werd geverfd “Geen busnummer, geen post“.

Zo’n vaart liep het dus wel. De Griekse Post hield woord, de chaos die erop volgde was niet te overzien. Eigenwijs als ik ben, vertikte ik het, mijn post uit de openbare “help jezelf”-grabbelton in de stad te gaan vissen, al helemaal toen onze postman mij verzekerde, dat hij onze brieven altijd zou bezorgen. Overigens een bovenstebeste kerel, die Apostolis, ik geloofde hem en vond het dus niet nodig mijn onwil met mijn gebruikelijke f-krachttermen te onderstrepen. Daar kreeg ik spijt van.

Nu wil ik niet gezegd hebben, dat de regeringswissel er iets mee te maken heeft, maar het ziet ernaar uit, dat Griekse Post een grote opruimactie is gestart. Toen ik vanochtend onze postbus leeghaalde, vielen er tientallen brieven (zonder busnummer) uit. Facturen, herinneringen, uitnodigingen, betalingsbewijzen, kerstwensen, kaartjes… allemaal uit 2013!

Ik wacht nu op de lading 2014 vooraleer ik mij aan het beantwoorden van uw nieuwjaarswensen zet.