De Woelige Conservator

Standaard

IMG_6917

Wij hadden het ons al afgevraagd. Blauw-witte bordjes, her en der op strategische straathoeken neergezet, bevestigden ons vermoeden, dat er in de omgeving een MUSEUM te vinden was. En wel in Kato Gouves. Of all places.

Joe toeriest?” roept de man achter de wankele tafel aan de ingang. Hij is druk met het invullen van een handvol lotto-formulieren. “Toe joero iech!” De man danst bijna van opwinding, het kan niet anders of wij zijn de allereerste bezoekers van het zomerseizoen.

Het Gouves-folkloremuseum is ruim, koel en tot de nok gevuld met ongeveer alle voorwerpen, die eens de trots en het erfgoed uitmaakten van de fiere, hardwerkende en onverzettelijke Kretenzers uit de streek.

Bedoeling is, dat ik hier eens ongegeneerd ga rondslenteren, nieuwsgierig wat geschiedenis opsnuiven, mij laten verbazen, fotootje hier en daar maken. Je kent dat. Ware het niet, dat de hete knoflookadem van de conservator mij in de nek blaast bij elke stap die ik zet. Boss heeft de bui al zien hangen en verdwijnt naar het diepere gedeelte van de zaal.

museum1

Er zijn honderden voorwerpen en snuisterijen. Met een aan waanzin grenzende verbetenheid geeft de hyperactieve conservator mij gebroken tekst en uitleg bij elk ervan. Mijn geduld raakt op, ik begin te dampen onder mijn oksels, ik snak naar koffie en buitenlucht. Vergoelijkend bedenk ik ook onmiddellijk, dat je toch echt wel waar krijgt voor je toe joero.

“Entaxei kyrie”, breng ik al stamelend uit, “nu wil ik toch graag in alle rust wat foto’s maken, meteen een beetje reclame voor je zaak“. Ik vind dit persoonlijk een leuke uitvlucht eigenlijk.

Met een air van professionalisme duikel ik mijn toestelletje op en zet mezelf op scherp. Springt die man mij daar toch voor de camera bij elke klik. Bij e-l-k-e goddamn klik. Ik ben onthutst en een appelflauwte nabij; hij moet het gezien hebben, no doubt.

museum2

Ai wiel meek piktjoers of joe” tiert de man, als hij Boss ziet komen aanslenteren. Hij rukt mijn cameraatje uit mijn pollen, posteert ons voor het beeld van een meer dan levensgrote, stoer kijkende Griekse krijger, duwt ons beiden een amfora in de handen, zegt dat wij die op onze schouder moeten torsen. Wat wij, met enig ongemak, ook doen. Ik kan nog een glimlachje forceren, Boss niet. Klik, klik. Ik weet nu al, dat deze foto’s slechts in acuut levensbedreigende omstandigheden het daglicht zullen zien.

“That’s it”, breng ik deze gedreven woesteling aan het verstand, “we’ll go now, thank you so much“. Nope. Er moest en zou voor ons vertrek nog een serie volgen aan het weefgetouw. Het povere lachje, dat wij nog konden produceren, is er een van pure opluchting.

IMG_6925

Het kan u dus verwonderen, maar er is wel degelijk een Museum voor Folklore in Gouves. En u krijgt heel wat return voor uw twee euro.

 

Ochtendlijk Geprikkel

Standaard

cactus

Ik haat cactussen. Boss heeft er vanzelfsprekend een zwak voor, dus binnen, in, aan, op, naast, tussen en langs onze wallen zal je deze prikkerds in diverse formaten aantreffen. Ik ben haatdragend genoeg om ze elke vorm van genegenheid te ontzeggen, maar dan weer niet zo’n onmens, dat ik niet vertederd kan staan trillen als er eentje een sporadische bloem opengooit.

Zo ver kan mijn vertedering voor deze last minute bloemen zelfs reiken, dat ik mij, in de overtuiging dat op dit ontiegelijk vroege uur enkel de slaaploze krekels klaarwakker zijn, even de straat in waag om pijlsnel een foto te maken van zo’n kleurenexplosie. In mijn nachthemdje. Dat bovendien doorschijnend is.

Sta ik me daar wijdbeens de juiste invalshoek te kiezen, rukt mijn overbuufje plots haar voordeur open; luidkeels kalimera-end wenkt zij me binnen. Ik zwier in alle haast nadrukkelijk het hemdje links en rechts om mijn lijf, zodat zij kan zien dat ik eigenlijk niets om het lijf heb. Drie volle minuten wring ik mij in zulke vernederende bochten, het mag niet baten.

Met beide armen voor mijn borst, zit ik nu op haar beste stoel. Dat weet ik, want er hangt een gehaakt doekje over. Zij maakt een kafedaki voor me klaar, dit wordt geheid zo straf, dat mijn titties nu zullen staan waar een décolletébesparende ingreep jammerlijk faalde.

Eleni diept haar Sint-Marina-brood uit een plastic zakje. Die heilige werd gisteren uitbundig in het dorp gevierd, geen idee wat Marina zaliger daarvoor heeft moeten presteren. Ik moet het brood in mijn koffie soppen, maant Eleni me in flink koetergrieks aan. Er volgen koekjes, die ik niet lust. Ik maak Eleni duidelijk dat ik al ontbeten heb, waarop zij nog een paar hompen Myzithra-kaas naast de koekjes legt.

Ik durf nauwelijks naar de batterij familiefoto’s kijken, die kriskras aan de muren genageld zitten. Of die in niet-passende lijstjes op haar uitzetkast staan. Ik weet immers, dat zij de hele familiesaga uit de doeken zal doen. Wat zij ook doet. Ik knik soms, ik beaam nog vaker, ik trek ook al eens grote ogen, ik versta er geen barst van en vraag me af wanneer ik met enig fatsoen afscheid kan nemen.

Plots verdwijnt Eleni naar de slaapkamer. Ik hoor laden schuiven, kastdeuren opengaan. Jeetje, dit is niet het moment waarop ik door de openstaande deur kan vluchten. Fier als een Griekse gieter overhandigt zij mij zo’n zakdoekje, waar zij eigenhandig een fijn randje om heeft gehaakt. Een allesomvattende geur van overjaarse mottenballen maakt mij ellendig.

“Voor jou”, zegt zij. “Ik hou zoveel van jou”.

“Ik hou ook van jou, Eleni”.

Ik neem me voor, een aquarelletje voor haar te maken. Met vogeltjes, vlinders en bloemen. Heuse bloemen, niet van die kutte cactusbloemen.

 

 

 

Het Ontrouwe Vriendje

Standaard

voetjes_water

@Siteia (Kreta), zomer 2009

“Om een vriend te vinden moet men één oog sluiten. Twee om hem te houden” (Norman Douglas)

Mijn vriendje, de olijke man die volop aan het verkassen is van zijn rustig optrekje in de bergen naar zijn nieuwe woonst in de stad – waar een half bataljon schilferkoppen zich op dit eigenste moment de naad uit het gebronsde lijf werkt om alles tijdig beplaasterd, betegeld, beglaasd, geschilderd en aangesloten te krijgen – en van wie je dus normaliter zou verwachten dat hij, zo niet met vleesgeworden stress, dan toch op zijn minst met erectiele dysfuncties rond zou lopen, zit breedlachend – in uitsluitend vrouwelijk gezelschap – op een terras aan zijn zoveelste koffietje te nippen.

Hij veert recht als hij me aan ziet komen.

“Agapi mou, why is the colour of your eyes changing?”

Ik besluit mijn twéé ogen te sluiten, Norman Douglas indachtig.

“What’s wrong, agapi? Oh come on. I know something is bothering you, I gave you birth”.
Waarmee hij dan poenerig bedoelt dat hij me door-en-door ként.

Verkeerde interpretatie, maat, ik voel me gewoon pissig en wil naar huis, R.E.M. op maximum geluidssterkte horen, in bed kruipen, mezelf uithongeren. Wèg van hem. Hij voelt zich gewoon betrapt en wil zo snel mogelijk van die vrouwen af.

Ik besluit ook mijn mond maar te sluiten. Een hele opgave voor mij.

“Please, do sit down and have a coffee. Please ??? Do you want me to tell everyone in Siteia that I love you?”

“Most certainly NOT. I will break your legs”.

Hij draait zich naar het tafeltje, raapt zijn mobieltje en sigaretten bijeen. De verbazing op de gezichten van zijn gezelschap is groot, de verwachting nog groter.

“I love this woman. But she doesn’t want to marry me”.

Waarop twee hangwichten  als een springveer uit hun stoeltje omhoog schieten en totaal verbluft haperend uitroepen : “But, but, but…. I… I… will marry you, agapi mou !!!

Slik. Nogmaals slik. Aan menig mens is niets zo echt als zijn masker. Hier houdt het dus wel op, sweetheart.

Het Zomerproject 2016

Standaard

Toen het op vernieuwing aansturende stadsbestuur van Heraklion oordeelde dat er best nog wat ruimte overbleef voor toeristische attracties, genoot de idee van een Street Art Festival onmiddellijk veel bijval. De deelnemers kregen dan ook carte blanche. Waar ook in de stad mocht je jouw sculptuur of je schildersezel neerpoten, muren bekladden, danspasjes uitvoeren, vodden ophangen, in een micro brullen of eco onkruid planten. Zolang de eigenaar van het pand van voorkeur er geen graten in zag.

Boss was meteen verkocht. Trouw aan zijn motto dat een goede voorbereiding het halve werk is, troonde hij zijn sidechick mee naar zijn geprefereerd actieterrein, de Agia Triada achtergestelde buurt. Kwestie dat ook kanslozen tot wat elitaire kunstvormen toegang moeten krijgen.

img_6277

Toen het zweet en mijn motivatie na een paar uren al naar mijn schoenen waren gezakt, vond hij er een vreedzaam parkje, volledig ingenomen door geparkeerde en achtergelaten wagens. Tjokvol zwerfvuil en stront. En daar stond zowaar de vuile muur van zijn dromen, waar hij zijn collage Postcards From Heraklion zou presenteren aan een publiek dat ongetwijfeld geen boodschap zou hebben aan zijn zonnige vakantievisie op de stad. Een overvlijtige stadsambtenaar snorde de eigenaar van de muur op, die het geen moer kon schelen dat zijn muur geschilderd werd en van een uniek kunstwerk voorzien.

img_6281

Overbeladen met liters bleekwater, verf, een doos rubberen handschoenen, bussen schoonmaakmiddelen, plastic zakken, maskers, ladders, borstels, emmers en gereedschap, gingen vriend Manolis en Babette de stinkende private schijtruimte van honden en katten met ware doodsverachting te lijf, onder het goedkeurende oog van Boss, die overigens ook vindt dat je niet zelf hoeft te doen wat door anderen kan gedaan worden. In no time kregen wij het stort klaar voor Manolis’verfbeurt. Na de lunch bleek de verf droog, zodat Manolis het kunstwerk finaal aan de muur kon vijzen, klaar voor de langskomende nieuwsgierige buren.

img_6268

img_6280

Boss kwam ook, en zag dat het goed was. Hij heeft zich intussen al aangemeld voor de Street Art uitgave 2017. Only passing along the good news today 😦

A Glimpse Of The Hamlet

Standaard

 

   dd-collage2512_1

In tegenstelling tot de stad, waar wij als vrolijke vrijbuiters wel elke dag iets nieuws weten te ontdekken, behoort een wandeling door het dorp niet tot onze vaste gewoontes. Tijd voor verandering, dacht ik, terwijl ik me in belachelijk veel warme laagjes hulde en op stap ging. Het is beanstigend stil, bar koud en regenachtig als ik het hekken achter mij dichtsla. Geen kerkklokken, geen luid keuvelende halfdove buurvrouwtjes, nog geen blaffende honden. Naarmate ik verder stap, richting de Agia Paraskevi grot, word ik omzwermd door hevig kabaal makende zwerfhonden, op zoek naar eten en een strelende hand. De grot ligt er verlaten en bijna verwaarloosd bij, spookachtig donker en rillerig snakkend naar het bruisende leven waarmee de toeristen zijn eeuwenoude krochten opwarmen.

ddcollage2512

Het valt me op hoe troosteloos het dorp veranderd is, hoe tergend de leegloop is. Vele oudjes zijn ons in het oneindige voorgegaan, anderen hebben have en goed achtergelaten, op zoek naar gunstigere levensomstandigheden, behoeftige oma’s en opa’s zijn bij hun kinderen in andere dorpen ingetrokken. De kerststal, waar eens de kleine Maria parmantig poseerde, is al jaren verdwenen. Ook de vele kinderen, die op Kerstdag steevast aan de deur kwamen zingen voor snoep en wat centen, zijn dit jaar weggebleven. Wij hebben de chocolaatjes dan maar aan de oudjes in de straat uitgedeeld en moesten die willens nillens samen met hen oppeuzelen bij een dampende kop koffie en een fles vurige raki.

ddcollage2512_2

Daar waar eens het ganse dorp schitterde onder veelkleurige lampjes, vaandeltjes en ballonnen, en de oude muren kreunden onder de zware ornamenten, is ook dit feestelijk tintje uit het straatbeeld verdwenen. Wij hebben als enigen nog een poging tot gemaakte vrolijkheid ondernomen. En het ook als enigen gezien, want de winter slaat zo ongenadig en bruusk toe, dat vrijwel niemand zich buiten de deur waagt, angstig vrezend dat sneeuw hen misschien wel van de buitenwereld zou kunnen afsluiten.

img_6624

Op de terugweg valt een regenboog me bijna in de schoot, net iets te ver nog om de pot met goud op te gaan graven. Maar dat de goden het ondanks alles goed met ons voorhebben, daar ben ik nu al wat geruster op.

herinnering

Bij het uitzwaaien van dit jaar, zie ik bij mijn lezers zoveel herinneringen de revue passeren, talloze momenten van uitbundige vreugde of intens verdriet. Dit zijn de momenten waarop ik me diep met jullie allen verbonden voel. En dit in 2017, met een open blik en hart, verder hoop te doen. Zelf kijk ik niet terug op het wel en wee van het afgelopen jaar, want voor mij, anderhalf jaar na mijn borstkankerdiagnose,  was en is niets zo belangrijk als leven. En vandaag nog deze woorden te kunnen zeggen, ik lééf! Zoveel genade wens ik ieder van u en uw geliefden toe.

 

 

Etcetera op vrijdag

Standaard

img_6608 Ik behoor tot het segment vrouwen-die-nooit-iets-winnen. Zelfs bij een “Altijd Prijs!” tombola val ik uit de boot omdat de tickets uitverkocht zijn voor ik aan de beurt ben. Uiterst handig dus dat Boss meer zegeningen uit de hemel mag ontvangen. Hij sleepte triomfantelijk deze agenda uit een plaatselijke raffle en ik zette er meteen en ongevraagd mijn klauwen in.

son_daughter

Het was dan ook met een ontzettend genoegen dat ik mijn eerste belangrijke afspraak erin noteerde : een  heerlijk weerzien en samenzijn met mijn kinderen in februari!  En ik hoef er zelfs niet ver voor te vliegen, het wordt Athene!

voritsi Na een broeierig hete zomer konden wij ons uiteraard aan een barre winter verwachten. Wij worden gegeseld door alle denkbare verwensingen die de weergoden over ons kunnen uitstorten; zeer lage temperaturen, hevige ijzige stormwinden, aanhoudende regen- en hagelbuien. In het dorpje Voritsi, nog hoger gelegen dan het onze, zal men hard moeten stoken om het warm te krijgen.

hout1 Tientallen bomen in de omgeving sneuvelen en vrachtwagens rijden de dorpen langs om de huizen van brandhout te voorzien. De prijs voor een lading hout (gemengd droog en nat) varieert van 120 tot 150 euro. Voor veel dorpelingen en gezinnen zonder inkomen is zelfs dit een onbetaalbare luxe.

parcels

Boss was bepaald not pleased toen hij van onze postbode vernam, dat de kerst- en andere pakjes uit het buitenland niet zouden aankomen. Door de recente staking van de zeelieden werden in Athene immers alle pakjes gewoon teruggezonden naar de afzender. Door emotie verzwakt, probeerde de postbode nog het slechte nieuws te omfloersen. “But, I have some Christmas cards and bills for you“. Nu even geen vrede op aarde voor deze man, vond een boze Boss evenwel.

kerstkinderen

Aan al mijn volgers en lezers wens ik feestelijke, gezellige, gemoedige, liefdevolle en hartverwarmende kerstdagen toe! In deze vreugdevolle roes kan u voor volgend jaar misschien wel een reisje naar Paradijs Kreta plannen 😉

Etcetera op vrijdag

Standaard

extravaganza_collage Elk jaar opnieuw organiseert de Britse Nederzetting een Extravaganza, de pantomime waar al eens gelachen mag worden. Het spektakel is dan ook uniek in zijn soort en uitermate hilarisch, vooral dan door alles wat op de scène verkeerd loopt. Wie dit nooit meemaakte, heeft er geen gebenedijd idee van hoe hard die Britten om zichzelf kunnen lachen, hoe luid zij kunnen brullen en hoe vals zij kunnen zingen.

misskriti2016 Vele toontjes lager zongen de 15 kandidaten voor de Miss Kreta 2016 verkiezing. De rechtstreekse (urenlange) uitzending via KritiTV was een regelrechte ramp, uiterst onprofessioneel in elkaar gezet. En eigenlijk waren de dames net zo. Bedroevend weinig afwisseling of originaliteit. Ik zag vooral lange haren, lange benen en lange nagels. En ouders in de zaal die godbetert bijna met elkaar op de vuist gingen.

xmastree2016 Veel spetterender was dan wel het optrekken van de kerstboom in het centrum van Heraklion. Muziek, dans en vuurwerk. Daar komt een gemiddeld mens al eens voor buiten.

strike1 Vurig was ook de reactie van de Kretenzische boeren op het dagenlange staken van de zeelieden. Door het niet-uitvaren van de veerboten, bleven hun groenten en fruit, bestemd voor het vasteland, op de kade verpieteren. Anderzijds raakten op het eiland, bij gebrek aan aanvoer, ook de schappen leeg, waardoor grootwarenhuizen hun deuren dienden te sluiten. In de haven werd dan ook brand gesticht en hevig geprotesteerd. De staking werd (voorlopig) vervroegd beëindigd.

  zeil

Wie zich eveneens een beter jaareinde had voorgesteld, is de eigenaar van dit zeilschip, dat in de vlammen opging toen hij de motor startte. De stakker van de mini naast hem, deelde in de hete klappen.

table Veel rustiger was het dan weer wel op het platteland. De eigenaar van deze taverna wil zich met alle middelen ervan verzekeren dat je zijn spijshuis niet onopgemerkt voorbijloopt.