Eindelijk rust!

Standaard

Afbeelding

 

Negen jaar niets van haar gehoord. Dan plots hoogst ongevraagd door een oud-collega teruggehaald worden naar een tijd die allang de jouwe niet meer is, nou, I didn’t see that one coming. Je gaat ten slotte toch drieduizend kilometer verder wat kluizenieren om dergelijke kanttekeningen in je levensboek weg te stuffen.

“Dag Babette. Een vraagje : onze Anton gaat met pensioen, wij willen een boek maken met “schrijfsels” van collega’s door zijn loopbaan heen. Zin om ook iets voor hem te schrijven?”

Jezusmina, dacht ik meteen. Die moet wel heel erg diep in de fijne kak gezonken zijn om zoiets uitgerekend aan mij te vragen. Dit verzoek grenst aan onwaarschijnlijke rampzaligheid. En wie is Anton eigenlijk? “Onze” Anton dan nog? Ik kan mij niet herinneren ooit wat voor Anton dan ook, de mijne, laat staan de onze, genoemd te hebben. Of welke andere man dan ook, for that matter.

Een boek? Valt er dan zoveel over Anton te schrijven? En ik zou mij die schilferkop gegebenenfalls niet herinneren?

Neen, ik heb er geen zin in. Om de praktische reden dat er over Anton niets te vertellen valt. En mijn “schrijfsel” in dit geval dus onoverkomelijk en volledig terecht in het niets zou verzinken bij de bijdragen die zijn vele collega’s zo driftig lovend zullen gaan verzinnen, althans dat mag ik hopen.

Want Anton bezat de opmerkelijke gave zich totaal onzichtbaar te maken. Een ganse loopbaan van voorzichtigheid, zwijgzaamheid, onderdanigheid, geduld en verveling. Eenmaal slechts ging hij beroepshalve zwaar in de fout, het had hem zijn baan en zijn nu riant pensioen kunnen kosten. Ik heb toen gezwegen, uit collegialiteit. En dit zal hij vast niet in zijn uitzwaaiboek willen terugvinden.

Je zal als nieuw rusten en sterven, Anton.

 

About these ads

40 gedachtes over “Eindelijk rust!

  1. Ergens ben ik nieuwsgierig naar het ontbrekende detail.
    Maar ook weet ik dat het beter is om maar niet te vragen.
    In ieder geval heb je het weer leuk beschreven.
    Vrolijke groet,

  2. Lieve vrienden, op vaandelvlucht staat de dood met de kogel en ik moet nu zowat doorzeefd zijn. Niet alleen likte ik de bloedende wonden van een maandenlange restauratie van onze Ottomaanse krocht onder de dictatoriale leiding van de boss, ik stierf elke dag nog een beetje meer van wroeging omdat ik jullie in de steek liet. Van onmacht ook, want het lachen was mij vergaan en wat kunnen jullie nu in godsnaam hebben aan een Babette die jullie allerlei misère in de maag splitst. Maar mijn planeten zwieren de goede kant op, is mij verzekerd. Ik ben er in elk geval nog, en de boss ook. Van dat laatste sta ik zelf versteld :-)

  3. Ik maak mij ongerust….alles goed Babette ??? Of heb je gewoon een blog stop genomen…dan weet ik dat je ook weer terug boven komt ;-) Hoe dan ook groetjes en je wordt gemist !

  4. Wat geweest is is geweest, zou er ook geen behoefte aan hebben hoor! Hoever moeten ze terugzoeken om mensen te krijgen die wel mee willen doen hahaha.
    Op advies van Plat (omdat ik een weekje naar Kreta ga) kom ik even bij je langs! Je schrijfstijl vind ik heerlijk dus je zult me nog wel vaker op bezoek krijgen!
    Groetjes, Trees

  5. Komaan Babette, je gaat toch iets moois lovend over ‘onze’ Anton schrijven. Je kent hem wel, Anton, de zoon van de bakker van om het hoekske die altijd kauwgom in je haren deed, die Anton.

  6. Moeilijk zinvol hierop te reageren. Ik ken Anton niet en naar jouw woorden te oordelen, heb ik daar weinig aan gemist. Geen mooi stukje dus. Het is in je te prijzen dat je het gewoon weigert en niet een potje ‘doen alsof’ meespeelt. Dat soort mensen zijn er al genoeg.
    Misschien kan die oud-collega Lambik eens raadplegen. Die is nogal goed in aanprijzen van (weliswaar zijn eigen) kwaliteiten onder het motto: ‘wil je het nog één keer zeggen, ik hoor het zo graag.’

  7. Haha, wat moeten mensen met een stukje van iemand die allang weg is? Typisch. Er zal wrs niemand te vinden zijn die iets snedigs weet te vertellen? Jij was hun laatste hoop en nu zijn ze in zak en as. Arme Anton, nu krijgt ie gewoon een boekenbon denk ik… ;)

    • Daar zal het vermoedelijk op uitdraaien, Kliefje. “Creatief kleurboek voor grote mensen” schijnt een hit te zijn. Daar is hij nog een poosje zoet mee :-)

    • Zo denk ik er ook over, Nienke. Helaas is gefemel voor Anton en voor velen nog het enige waar zij zich kunnen aan optrekken.

Reacties zijn gesloten.